Rw 67/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Mendyka (sprawozdawca). Sędziowie: płk C. Lipski, płk E. Olczak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr dr W. Kubala.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 1976 r. na rozprawie sprawy Stanisława H., nieprawomocnie skazanego za przestępstwa określone w: art. 208 k.k. dwukrotnie na kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny po 3.000 zł; art. 208 k.k. na 1 rok pozbawienia wolności i 1.000 zł grzywny oraz art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k. na 1 rok pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny, łącznie zaś na karę 3 lat pozbawienia wolności i 8.000 zł grzywny, z jednoczesnym zasądzeniem powództwa cywilnego na rzecz Jednostki Wojskowej w N. w kwocie 5.261 zł, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 21 stycznia 1976 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił, natomiast z urzędu zaskarżony wyrok zmienił przez poprawienie kwalifikacji prawnej drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów z art. 208 k.k. na prawidłową z art. 329 § 2 w zbiegu z art. 208 k.k. oraz przez przyjęcie za podstawę wymiaru kary za ten czyn art. 329 § 2 k.k. - i z tymi zmianami wyrok ten w częściach pozostałych utrzymał w mocy. Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca, zarzucając wymierzenie oskarżonemu kary rażąco surowej, wniósł w rewizji o zmianę przedmiotowego wyroku przez złagodzenie kar wymierzonych temuż oskarżonemu za poszczególne przestępstwa oraz przez złagodzenie orzeczonej względem niego kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny.Podczas rozprawy odwoławczej obrońca popierał powyższą rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o jej oddalenie z jednoczesną zmianą z urzędu zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów z art. 208 k.k. na art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 208 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:1. Rewizja nie jest zasadna, nie przytacza bowiem tego rodzaju okoliczności, które by wskazywały na rażącą surowość kar wymierzonych oskarżonemu za poszczególne przestępstwa oraz kary łącznej. Dolna granica ustawowego zagrożenia trzech przypisanych oskarżonemu przestępstw przewidzianych w art. 208 k.k. wynosi jeden rok pozbawienia wolności, czwartego zaś czynu przestępnego - określonego w art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k. - 6 miesięcy pozbawienia wolności. Za jedno z tych przestępstw wymierzono oskarżonemu karę pozbawienia wolności równą ustawowemu minimum, za trzy pozostałe - karę o 6 zaledwie miesięcy wyższą od tegoż minimum, łączną zaś przy znacznym zastosowaniu zasady absorpcji, gdy się zważy, że suma kar pozbawienia wolności wynosi w sprawie niniejszej lat 5.Wskazuje to na fakt, że sąd pierwszej instancji, orzekając o karze pozbawienia wolności za każde z przestępstw oraz łącznie, w dostatecznym stopniu uwzględnił wszystkie występujące w sprawie okoliczności łagodzące, zwłaszcza zaś to, że oskarżony szczerze i ze skruchą przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów przestępnych, że wskazał miejsce ukrycia zagarniętych przedmiotów, że większość zagarniętego mienia została odzyskana, i wreszcie to, że ogólnie rzecz biorąc wartość tego mienia nie była zbyt wysoka. Brak podstaw do większego, niż uczynił to sąd pierwszej instancji, uwzględnienia przytoczonych wyżej okoliczności łagodzących, zwłaszcza że i rewizja żadnych w tym zakresie argumentów nie zawiera (...).2. Trafny natomiast jest wniosek przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej w zakresie oceny prawnej drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów przestępnych.Czyn ten polegał na zaborze przez oskarżonego mienia wojskowego w postaci 10 bagnetów do kbk AK. Tego rodzaju przedmioty stanowią nie tylko mienie społeczne w najogólniejszym tych słów znaczeniu, ale zarazem są mieniem szczególnym, mianowicie stanowią one broń wojskową. Broń wojskowa to nie tylko broń palna, lecz również broń biała, jeżeli stanowi ona określone stosownymi przepisami wyposażenie wojska. Bagnet, będący rodzajem tzw. broni białej, konstrukcyjnie przystosowany do nakładania na karabin i przeznaczony do walki wręcz, jest narzędziem (podobnie jak broń palna) służącym do niszczenia siły żywej nieprzyjaciela. Jest zatem bagnet bronią, a ponieważ znajduje się na wyposażeniu wojska, przeto stanowi on broń wojskową w rozumieniu art. 329 § 2 k.k. Dlatego za błędną uznać należy kwalifikację prawną wspomnianego wyżej czynu oskarżonego jedynie z art. 208 k.k. Zastosowanie mieć tu powinien i ma przede wszystkim przepis art. 329 § 2 k.k., pozostający w zbiegu z przepisem art. 208 k.k., ze względu na sposób (nie na cel) popełnienia tego przestępstwa przez sprawcę (z włamaniem), wobec czego, zgodnie z nakazem zawartym w art. 404 k.p.k., zaskarżony wyrok w tej części należało odpowiednio zmienić.