III KO 106/12

Izba Karna2013-04-11

Skład orzekający: Krzysztof Cesarz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zarządzenie przewodniczącego Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania, sporządzonego bez udziału adwokata, jest prawidłowe?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie, uznając, że wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, musi być sporządzony i podpisany przez adwokata, zgodnie z art. 545 § 2 k.p.k. Skazany nie dopełnił tego wymogu formalnego, a jego żądanie wyznaczenia kolejnego obrońcy nie mogło prowadzić do wymuszenia na nim sporządzenia wniosku. Uchybienie w postaci pominięcia osoby wydającej zarządzenie przy wysyłaniu odpisu nie miało wpływu na jego ważność.
Stan faktyczny
Skazany złożył osobisty wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Przewodniczący III Wydziału Karnego Sądu Najwyższego wydał zarządzenie o odmowie przyjęcia tego wniosku, ponieważ nie został on sporządzony przez adwokata. Skazany wniósł zażalenie, zarzucając, że nie wyznaczono mu kolejnego adwokata do sporządzenia wniosku. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie przewodniczącego o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III KO 106/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie A. W. skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 kwietnia 2013 r., zażalenia skazanego na zarządzenie przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2013 r. o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 13 maja 2008 r., p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Na wstępie należy stwierdzić fakt, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane przez przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Najwyższego – T. A. i przez niego własnoręcznie podpisane. Skazanemu przesłano odpis zarządzenia z pominięciem osoby, która je wydała, co było uchybieniem, ale nie mającym wpływu na ocenę autentyczności tej decyzji procesowej i jej funkcjonowania w obrocie prawnym. Przechodząc do meritum zażalenia, nie kwestionuje się w nim formalnego wymogu wnikającego z art. 545 § 2 k.p.k., że wniosek o wznowienie postępowania (jeżeli nie pochodzi od prokuratora), powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata. Skazany w zakreślonym terminie nie dopełnił tego obowiązku. W zażaleniu zarzuca on jedynie, że nie wyznaczono mu kolejnego adwokata, który złożyłby wniosek odpowiadający powyższym wymogom formalnym. 2 Jednak w uzasadnieniu pkt 1 zaskarżonego zarządzenia przekonująco wykazano, dlaczego wniosek o nowego obrońcę nie mógł być uwzględniony. Wywody skazanego są tylko polemiką ze stanowiskiem wyrażonym w zarządzeniu, nie zawierającą argumentów świadczących o nietrafności tego stanowiska. W zaskarżonym zarządzeniu zwrócono uwagę, że wniosek o wznowienie postępowania na korzyść może być złożony w każdym czasie przez ustanowionego adwokata. Żądanie skazanego o wyznaczenie kolejnego obrońcy nie może prowadzić do wymuszenia na nim sporządzenia wniosku, do czego w rzeczywistości zmierza się w zażaleniu. Z przytoczonych względów orzeczono jak na wstępie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 148 § 1 KKart. 64 § 1 KKart. 545 § 2 KPK§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026. · PDF źródłowy