III KO 23/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia I. Kazimierczak. Sędziowie: M. Paluch, T. Bocheńska (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: F. Pasturczak.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Benedykta D. i Kazimierza K., oskarżonych z art. 168 § 2 k.k., po rozpoznaniu wniosku Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 10 września 1975 r. o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu i po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowił wniosku nie uwzględnić.Uzasadnienie faktyczneWłaściwość delegacyjna przewidziana w art. 26 k.p.k., jako odstępstwo od ogólnych zasad właściwości miejscowej, powinna być stosowana wtedy, gdy przemawiają za tym względy ekonomii procesowej i potrzeba efektywnego zmniejszania społecznych kosztów wymiaru sprawiedliwości. Powoływanie się przez Sąd Wojewódzki na fakt, że zarówno oskarżeni, jak i świadkowie zamieszkują na terenie innego, sąsiedniego województwa, nie uzasadnia decyzji o przekazaniu sprawy. Konieczne jest bowiem spełnienie podstawowego warunku przewidzianego w art. 26 k.p.k., który oznacza, że większość (czy wszystkie) osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje "z dala od sądu właściwego".Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy powołał się co prawda na tę okoliczność, jednakże z porównania odległości między miejscowością C. a miejscowością B. z jednej, a miejscowością C. i miejscowością T. z drugiej strony nie wynika, aby ta pierwsza wskazywała na spełnienie warunku "znacznej odległości". Są to bowiem odległości prawie że jednakowe.Z podanych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej.