III KR 138/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo.Sędziowie: R. Staszkiewicz, K. Dobesz (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Graff.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa O., skazanego z art. 259 k.k. i z art. 257 § 1 w związku z art. 60 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji założonej przez obrońcę oskarżonego od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 11 maja 1968 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Gdańsku wyrokiem łącznym z dnia 11 maja 1968 r. sygn. akt IV K 17/68 w sprawie Józefa O., skazanego prawomocnymi wyrokami:I. Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 1 października 1966 r. sygn. akt IV K dor. 50/66 z art. 259 k.k. i art. 1 ust. 1 lit. c) i art. 2 ust. 1 lit. c) dekretu z dnia 15 listopada 1945 r. o postępowaniu doraźnym (Dz. U. Nr 22, poz. 224) na karę 8 lat więzienia oraz na mocy art. 42 § 1 k.k. w związku z art. 2 ust. 1 lit. c) wyżej cytowanego dekretu na karę 3.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na więzienie, przyjmując jeden dzień więzienia jako równoważnik 100 złotych, i na mocy art. 47 § 1 lit. c) k.k. na utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 4 lat - za przestępstwo popełnione dnia 11 stycznia 1966 r.;II. Sądu Powiatowego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 1967 r. sygn. akt IV Kp 693/63, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 22 grudnia 1967 r. - z tym ustaleniem, że przypisanego czynu dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia kary 3 lat więzienia i 1.500 zł grzywny, złagodzonej do 1 roku i 6 miesięcy więzienia z mocy art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. c) dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174), w czasie od 9 kwietnia 1964 r. do 9 października 1965 r., orzeczonej wyrokiem Sądu Powiatowego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 1965 r. w sprawie IX Kp 1060/64 z art. 2 § 2 lit. b) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) za czyn z art. 257 § 1 k.k. w związku z art. 42 § 2 k.k. na karę 4 lat więzienia i 20.000 złotych grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na więzienie, licząc jeden dzień więzienia jako równoważnik 50 złotych, popełniony dnia 20 stycznia 1966 r.na mocy art. 35 k.k. w związku z art. 31 i 32 k.k. wymierzył oskarżonemu łączną karę 10 lat więzienia i 20.000 zł grzywny z zamianą w razie nieuiszczenia w terminie na więzienie, przyjmując jeden dzień więzienia za równoważnik 100 zł, z zaliczeniem na poczet kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od dnia 22 stycznia 1966 r.Od tego wyroku założył rewizję obrońca oskarżonego.Rewizja, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie orzeczonej kary łącznej, zarzuca rażącą jej niewspółmierność w stosunku do przypisanych oskarżonemu przestępstw wskutek niewzięcia pod uwagę, że sprawa IV K dor. 50/66 była rozpoznawana w trybie doraźnym i z tego powodu Sąd wymierzył oskarżonemu karę znacznie surowszą od kary, jaką wymierzyłby w sprawie rozpoznawanej w trybie zwykłym, oraz wskutek nieuwzględnienia, że oskarżony w chwili popełnienia przestępstw miał zaledwie 18 lat życia oraz że oba przestępstwa zostały popełnione w niewielkim odstępie czasu.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzuty rewizji oskarżonego nie są zasadne.W razie skazania sprawcy kilkoma prawomocnymi wyrokami za przestępstwa popełniane przed wydaniem przez sąd pierwszego z tych wyroków sąd, wydając wyrok łączny, bierze za podstawę kary łącznej wymierzone kary poszczególnymi wyrokami. Kary te, jako orzeczone prawomocnymi wyrokami, nie mogą być już zmienione w wyroku łącznym. Okoliczność więc, że jeden z tych wyroków został wydany w trybie doraźnym, nie może być uważana za okoliczność uzasadniającą złagodzenie łącznej kary.Okoliczności wysoce obciążające a przytoczone w zaskarżonym wyroku nie dają dostatecznych podstaw do złagodzenia łącznej kary nawet przy uwzględnieniu okoliczności łagodzących, na które się powołuje rewizja oskarżonego. Kara łączna została przez Sąd Wojewódzki należycie uzasadniona, przy czym tenże Sąd Wojewódzki prawidłowo uzasadnił brak podstawy do zastosowania zasady absorpcji właśnie ze względu na owe wysoce obciążające okoliczności, w jakich oba przestępstwa zostały przez oskarżonego popełnione.Z tych zasad Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.