III KR 316/76

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Komorniczak (sprawozdawca). Sędziowie: J. Dankowski, L. Kowalska (sędzia SW del. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Matysik.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Mieczysława B., oskarżonego z art. 138 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kaliszu z dnia 23 lipca 1976 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał, iż Mieczysław B. w dniu 29 marca 1976 r. w D., w zamiarze sprowadzenia pożaru, zapalił snopek słomy na klepisku w stodole Anny H., gdzie leżały słoma i siano, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął na skutek ugaszenia ognia przez inną osobę, tj. za winnego przestępstwa określonego w art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 138 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 138 § 1 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności, zaliczając na poczet tej kary okres tymczasowego aresztowania od dnia 29 marca 1976 r. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Kaliszu wyrokiem z dnia 23 lipca 1976 r. na podstawie art. 138 § 1 k.k. skazał Mieczysława B. na karę 3 lat pozbawienia wolności za to, że dnia 29 marca 1976 r. w D. zapalił snopek słomy w stodole, w wyniku czego sprowadził pożar, który zagrażał życiu i zdrowiu ludzi oraz mieniu w znacznych rozmiarach.Od tego wyroku wniósł rewizję obrońca oskarżonego (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy oskarżonego w zakresie zarzutu pierwszego jest trafna.Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że oskarżony podpalił w stodole snopek słomy, jednakże do rozprzestrzenienia ognia nie doszło, ponieważ wzniecony przez oskarżonego ogień zadeptał Andrzej H. Zaszła więc widoczna sprzeczność między wyrokiem, w którym sąd przyjął, że oskarżony Mieczysław B. sprowadził pożar, a uzasadnieniem, z którego wynika, że oskarżony wzniecił tylko ogień, lecz do porażu nie doszło, ponieważ ogień został stłumiony w zarodku. W związku z tym trzeba stwierdzić, że nie każdy ogień należy utożsamiać z pożarem. Według prezentowanej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego (np. V KRN 374/72 - OSN wyd. Prok. Gen. 1973, z. 6, poz. 67) pożar jest ogniem szerzącym się ze znaczną siłą i stanowiącym zdarzenie żywiołowe zagrażające bezpieczeństwu powszechnemu.Ogień stłumiony w zarodku nie stanowi pożaru, w zależności jednak od okoliczności może wskazywać na usiłowanie sprowadzenia pożaru.Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku trafnie ustalił, że oskarżony Mieczysław B. na skutek sprzeczki z Anną H. wybiegł z mieszkania, udając się do stodoły, gdzie usiłował wniecić pożar, podpalając snopek słomy, a gdy słoma zaczęła się palić, oskarżony wyszedł ze stodoły. Do rozprzestrzenienia ognia nie doszło, mimo że na klepisku znajdowało się dużo innej słomy, ponieważ w tym czasie przebywał w stodole siedemnastoletni Andrzej H., syn Anny H., który, widząc płonącą słomę, natychmiast zadeptał ogień.W czynie oskarżonego mieszczą się znamiona przestępstwa usiłowania sprowadzenia pożaru budynków gospodarskich należących do Anny H.Podpalenie przez oskarżonego snopka słomy w warunkach umożliwiających rozprzestrzenienie ognia wskazuje na bezpośredni zamiar sprawcy sprowadzenia pożaru. Zamiar oskarżonego miał możliwości realizacji, ponieważ na klepisku i w stodole było sporo materiału łatwopalnego w postaci słomy i siana. Do pożaru nie doszło, ponieważ z przyczyn niezależnych od oskarżonego wzniecony przez niego ogień został ugaszony (...).