III KZ 22/16

Sygn. akt III KZ 22/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie S. C., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2016r., zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 marca 2016 r., odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 grudnia 2011r., sygn. VIII K […], postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Skazanej w niniejszej sprawie zagwarantowano realizację uprawnienia określonego w art. 80a k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k., gdyż zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2016r. wyznaczono jej obrońcę z urzędu w celu ewentualnego sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie (k. 11). Realizując ten obowiązek obrońca sporządziła opinię o braku podstaw do wznowienia wskazanego powyżej postępowania (k. 19-20v). W tej sytuacji skazana została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego wniosku wynikającego z określonego w art. 545 § 2 k.p.k. przymusu adwokacko-radcowskiego. Tego obowiązku jednak nie zrealizowała, konsekwencją czego było wydanie zaskarżonego zarządzenia. 2 W odniesieniu do argumentacji zażalenia wskazać należy, że nie mogła ona podważyć prawidłowości tego zarządzenia. Okoliczność, że wyznaczona z urzędu obrońca nie stwierdziła podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie S. C., a zatem nie sporządziła wniosku po myśli skazanej, była niewystarczającym powodem do ponownego domagania się obrońcy (art. 80a § 3 k.p.k.). Natomiast możliwość złożenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o wznowienie postępowania, nie została ograniczona terminem, co oznacza, że w razie nieuzupełnienia braku w ramach czasowych, o których mowa w art. 120 § 1 k.p.k. dopuszczalne jest ponowne wniesienie takiego pisma procesowego (zob. np. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2003 r., sygn. V KZ 22/03). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego zarządzenia.