III KZ 233/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dankowski. Sędziowie: W. Komorniczak (sprawozdawca), A. Żylewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Strzałkowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza K. dotyczącej odszkodowania, po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 9 listopada 1974 r. i po odczytaniu wniosku prokuratora,postanowił zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneOczywiście niesłusznie tymczasowe aresztowanie zachodzi w szczególności wówczas, gdy się je stosuje, mimo że nie ustalono faktu popełnienia przestępstwa albo nawet fakt ten ustalono, lecz tymczasowe aresztowanie zastosowano wbrew przepisom art. 217 k.p.k. lub w stosunku do osoby, przeciwko której nie zebrano dowodów uzasadniających podejrzenie, iż to ona popełniła przestępstwo.Gdy w dniu 18 grudnia 1971 r. prokurator stosował wobec Kazimierza K. tymczasowe aresztowanie, miały miejsce dwa pożary: niewielkiej sterty słomy w dniu 7 grudnia 1971 r. oraz dużej sterty słomy w dniu 17 grudnia 1971 r.Oba te zdarzenia, a zwłaszcza drugie z nich, stanowiły realną groźbę dla życia lub zdrowia ludzi albo mienia w dużych rozmiarach.Sprawcą pierwszego podpalenia na podstawie zebranych wówczas dowodów był Kazimierz K., który przyznał się do tego. Sprawca drugiego pożaru nie został ustalony, jednakże niektóre dowody rzucały podejrzenie również przeciwko Kazimierzowi K. Wskazywały na to w szczególności zeznania świadków Piotra P. i Leona W. oraz inne.W tych warunkach prokurator zarzucił Kazimierzowi K. popełnienie zbrodni określonej w art. 138 § 1 k.k. i zastosował względem niego tymczasowe aresztowanie na podstawie art. 217 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k.Wprawdzie w postanowieniach o przedstawieniu zarzutu i tymczasowym aresztowaniu prokurator określił zarzut sprowadzenia pożaru w dniu 7 grudnia 1971 r., jednakże z materiału dowodowego wynika, iż już wówczas prowadził śledztwo przeciwko Kazimierzowi K., obejmując nim zarzuty obu podpaleń. Wskazuje na to protokół przesłuchania podejrzanego, połączenie w dniu 27 grudnia 1971 r. postępowań przygotowawczych w obu tych sprawach i wniesienie aktu oskarżenia obejmującego oba wymienione zarzuty.W tych warunkach nie można zasadnie stwierdzić, że tymczasowe aresztowanie zastosowane w dniu 18 grudnia 1971 r. względem Kazimierza K. było rzeczywiście niezasadne, ponieważ w czasie, gdy było ono stosowane, prokurator dysponował dowodami, które uprawdopodobniały zarzut, iż właśnie Kazimierz K. dopuścił się zarzucanych mu przestępstw.