III KZ 27/15

Sygn. akt III KZ 27/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie A. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2015r., zażalenia A. B. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 stycznia 2015r., sygn. II AKo […], odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 grudnia 2014r. w sprawie o stwierdzenie naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, sygn. V S […], p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew skrajnie lakonicznym zarzutom tego środka odwoławczego zaskarżone zarządzenie nie zapadło z naruszeniem powołanych przez jego autora przepisów, czy też pominięciem istotnych zmian legislacyjnych. Przeciwnie, wydane zostało w następstwie respektowania ustawowych wymogów oraz stanowiska prezentowanego w tej materii w orzecznictwie Sądu Najwyższego (postanowienie V KZ 24/07), z których wynika, że niedopuszczalne jest wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179 poz. 1843). To 2 z kolei obligowało, zgodnie z treścią stosowanego „odpowiednio” w postępowaniu wznowieniowym art. 429 § 1 k.p.k., do odmowy przyjęcia takiego wniosku. Oczywiście bezzasadne było po raz kolejny powtarzane twierdzenie A. B. o nieaktualności stanowiska wyrażonego w powyższym judykacie w świetle noweli z dnia 20 lutego 2009 r. (Dz. U. Nr 61, poz. 498). Kwestia ta nie pozostała poza zakresem rozważań poprzedzających wydanie zaskarżonego zarządzenia, czego dowodzi jego uzasadnienie. Trafnie odwołano się w nim do kolejnego orzeczenia Sądu Najwyższego, wydanego już na gruncie ustawy w znowelizowanym brzmieniu (III KZ 65/14), notabene w analogicznej sprawie skarżącego, w którym wykazano niezasadność takiej argumentacji. l.n