III KZ 3/20

Sygn. akt III KZ 3/20 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie z wniosku J. R. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 27 lutego 2020 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt III KO 102/19, o odmowie przyjęcia wniosków o wznowienie postępowań zakończonych prawomocnymi postanowieniami Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 sierpnia 2019 r., sygn. akt II AKo (…), odmawiającego przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania oraz z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt II AKo (…), odmawiającego przyznania należności z tytułu kosztów, p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Sędzia Sądu Najwyższego zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt III KO 102/19, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. odmówiła przyjęcia – jako niedopuszczalnych z mocy ustawy – wniosków J. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnymi postanowieniami Sądu Apelacyjnego w (…): - z dnia 12 sierpnia 2019 r., sygn. Akt II AKo (…), odmawiającego przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 maja 2019 r., sygn. V Kz (…), utrzymującym w mocy postanowienie 2 Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 lutego 2019 r., sygn. akt IX Kp (…) w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu kosztów m. in. podróży, - z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt II AKo (…), odmawiającego przyznania należności z tytułu kosztów m. in. podróży z powodu stawiennictwa w Sądzie w dniu 12 sierpnia 2019 r. Od tej decyzji procesowej, pismem z dnia 8 stycznia 2020 r., zażalenie wniósł J. R. , wskazując na rozpoznanie jego wniosku bez jego zawiadomienia, bez udziału prokuratora i bez przesłuchania świadków, co w jego przekonaniu stanowiło naruszenie Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ponadto wyraził swoje stanowisko co do kwestii merytorycznych związanych z samym wnioskiem o wznowienie, dotyczącym przyznania należności z tytułu kosztów udziału w postępowaniu w charakterze świadka. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonym zarządzeniu trafnie stwierdzono wystąpienie formalnej przeszkody do rozpoznania wniosku o wznowienie, stwierdzając, że nie jest możliwe wznowienie samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym postanowieniem sądu o oddaleniu wniosku o wznowienie, jak i stwierdzającym brak podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Zasadnie też wskazano, że zgodnie z art. 540 § 1 k.p.k. wznowić można jedynie postępowanie zakończone prawomocnym orzeczeniem, rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej, a zatem postanowienie odmawiające zwrotu kosztów m. in. podróży, do tego rodzaju rozstrzygnięć nie należy i może być zaskarżone jedynie w trybie zażalenia (zob. postanowienia SN: z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV KO 12/18, LEX nr 2499822; z dnia 9 lipca 2013 r., II KO 17/13, 1374854; z dnia 8 lutego 2011 r., III KO 99/10, LEX nr 736767; z dnia 20 maja 2010 r., V KO 47/10, OSNKW 2010, z. 8, poz. 73). Należy podkreślić, że podstawą zaskarżonej decyzji była właśnie przeszkoda formalna do rozpoznania wniosku o wznowienie, tj. to, że postępowania, których dotyczył wniosek, nie mogą być wznowione w trybie przepisów rozdz. 56 Kodeksu postępowania karnego. Dlatego poza zakresem rozpoznania zażalenia pozostawiać musi warstwa merytoryczna, związana z zasadnością rozstrzygnięć 3 w tych postępowaniach. Jeśli zaś chodzi o kwestię jawności procedowania Sądu Najwyższego w przedmiocie kontroli formalnej wniosku, to w tym zakresie zażalenie z oczywistych względów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem posiedzenia tego rodzaju odbywają się z wyłączeniem jawności oraz bez udziału stron, co wynika z przepisów ogólnych: art. 95b § 1 k.p.k. oraz art. 96 § 1 k.k. Dlatego też stron nie zawiadamia się o terminie takiego posiedzenia (art. 96 § 2 k.p.k.). Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.