III KZ 39/15

Sygn. akt III KZ 39/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na skutek zażalenia obrońcy i skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego wniosku przez wskazanie orzeczeń, o których mowa w art. 541 § 2 k.p.k. Na to zarządzenie zażalenia złożyli obrońca i skazany. W zażaleniu obrońca postawił zarzuty: - rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 97 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia czynności sprawdzających, w których z podawanych w przedmiotowej sprawie przez A.B. zawiadomieniach doszło do wszczęcia postępowania karnego i z jakim skutkiem zostało ono zakończone, względnie, czy i które się toczą, albowiem zawiadamiający nie ma takich możliwości prawnych, aby dokonać w tym zakresie ustaleń, ponieważ nie jest stroną postępowań, co do 2 których składał on zawiadomienia, a więc nie jest możliwe dokładne podanie orzeczeń, których treść mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 540 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.k., co miało wpływ na treść orzeczenia; - rażącego naruszenia art. 541 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 1 k.p.k. poprzez wezwanie wnioskodawcy pismem z dnia 6 marca 2015r. do uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania, poprzez „wskazanie wyroku skazującego (wyroków) lub orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnym, stwierdzającego niemożność wydania wyroku skazującego (orzeczeń), które odnosiłyby się do czynu o którym mowa w art. 541 § 1 pkt. 1 k.p.k.”, podczas, gdy sąd powinien wezwać wnioskodawcę (wobec złożenia przez obrońcę we wniosku o wznowienie wniosku o podjęcie czynności sprawdzających w trybie art. 97 k.p.k.) do wskazania okoliczności uprawdopodabniających, na które powołuje się w swoim wniosku o wznowienie postępowania A.B. w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie sygn. akt V Kzw 481/12, co miało wpływ na treść orzeczenia. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i nakazanie Sądowi Apelacyjnemu przeprowadzenie czynności sprawdzających w żądanym zakresie albo o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wezwanie wnioskodawcę do uprawdopodobnienia ziszczenie się ogólnych przesłanek wznowienia postępowania. W zażaleniu skazany zarzucił naruszenie przepisów art. 540 § 1 pkt 1 i art. 541 § 2 i art. 97 k.p.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenia nie są zasadne. Zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym zarządzeniu, że wymóg wskazania orzeczeń, o których mowa w art. 541 § 2 k.p.k., ma charakter warunku formalnego wniosku o wznowienie postępowania. Zasadnie wskazano na prezentowane w tej kwestii poglądy w orzecznictwie i doktrynie, które Sąd Najwyższy podziela. Przyjęcie takiego stanowiska czyniło bezprzedmiotwe wzywanie obrońcy do uprawdopodobnienia okoliczności, na które powoływał się we wniosku. 3 Wbrew stanowisku skarżących, nie doszło również do obrazy art. 97 k.p.k. przez niepodjęcie z urzędu czynności sprawdzających. Zauważyć należy, że czynności te mogą zostać podjęte w postepowaniu wznowieniowym na podstawie art. 546 k.p.k. Oznacza to, że art. 97 k.p.k. nie ma zastosowania do warunków formalnych wniosku o wznowienie, gdyż braki w tym zakresie zobowiązana jest usunąć strona we własnym zakresie (art. 120 § 1 i 2 k.p.k.). Czynności sprawdzające odnoszą się bowiem do okoliczności związanych z orzekaniem w toku postępowania i co do jego przedmiotu, a nie do warunków formalnych wniosku. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.