III KZ 58/13

Sygn. akt III KZ 58/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie M. K., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 24 października 2013 r., zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w [...] z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. II WKK …/13, o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II Kz 66/13 utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt VII K ../11, w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego w [...] odmówiono przyjęcia kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego od postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia 15 maja 2013 r. (sygn. akt II Kz …/13) utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 15 stycznia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z powodu oczywistego braku podstaw oskarżenia, gdyż orzeczeniem skarżonym ową kasacją nie jest prawomocny wyrok sądu odwoławczego kończący postępowanie, a postanowienie o umorzeniu postępowania. Na to zarządzenie pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego wniósł zażalenie wskazując, że ograniczenia wynikające z art. 523 k.p.k. odnoszą się tylko do prawidłowo wydanych - gdy chodzi o formę - orzeczeń sądowych. Zdaniem skarżącego przepis 2 ów nie wyłącza możliwości wniesienia kasacji od orzeczenia błędnie wydanego jako umarzające sprawę, a nie uniewinniające oskarżonego (arg. ex art. 414 § 1 k.p.k.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Argumenty podniesione przez skarżącego, a zwłaszcza przytoczony przez niego judykat z dnia 13 czerwca 2002 r. (V KKN 275/02, Biul.SN 2002/9/24) dotyczą innej konfiguracji procesowej niż ta w niniejszej sprawie. Rzeczywiście wydanie wyroku umarzającego postępowanie z przyczyn opisanych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., gdy wymagany jest zgodnie z art. 414 § 1 k.p.k. wyrok uniewinniający nie stanowi przeszkody do wniesienia kasacji (por. obszerne wywody w cytowanym postanowieniu). Jednak dotyczy to jedynie sytuacji, gdy sąd meriti ową negatywną przesłankę procesową dostrzegł po rozpoczęciu przewodu sądowego. Natomiast, gdy sąd umarza postanowieniem postępowanie przed rozpoczęciem przewodu sądowego (art. 339 § 3 k.p.k.) od tego orzeczenia kasacja nie przysługuje. Ograniczenie skargi kasacyjnej, jaką mogą złożyć strony postępowania, jedynie do wyroków jest świadomym zamierzeniem ustawodawcy i nie jest zatem w tym zakresie zasadny argument podnoszony w zażaleniu, iż nie należy tych przepisów interpretować zawężająco. Przesłanki dopuszczalności wniesienia kasacji mają charakter ściśle formalny i enumeratywny, co wskazuje wyraźnie na wolę ustawodawcy wyłączenia określonych kategorii rozstrzygnięć procesowych spod możliwości objęcia tym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przez strony procesu. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. kc