III KZ 70/14

Sygn. akt III KZ 70/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie W. B. skazanego z art. 286 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 października 2014 r., zażalenia skazanego na zarządzenie z dnia 25 sierpnia 2014 r. odmawiające przyjęcia zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 3 kwietnia 2014 r., odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 listopada 2013 r., wraz z uzasadnieniem p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w Sądzie Okręgowym w G. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w G. nie uwzględnił wniosku obrońcy W. B. o przywrócenie skazanemu terminu do wystąpienia z tzw. zapowiedzią kasacji od przytoczonego na wstępie wyroku tego Sądu z dnia 19 listopada 2013 r. W dniu 7 sierpnia 2014 r. W. B. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, w którym jednocześnie zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. Wniosek ten uzasadnił podając, że 2 niedotrzymanie przez niego terminu do złożenia zażalenia spowodowane było jego ciężką chorobą. Zaskarżonym obecnie zarządzeniem odmówiono, na podstawie art. 429 § 1 k.p.k., przyjęcia zażalenia skazanego, wskazując, że zostało ono złożone z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, skoro postanowienie z dnia 3 kwietnia 2014 r., wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia, zostało doręczone skazanemu w dniu 25 kwietnia 2014 r., a jego obrońcy w dniu 21 maja 2014 r. W zażaleniu na powyższe zarządzenie – wnosząc o jego uchylenie – W. B. zarzuca mu naruszenie m.in. przepisów art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 126 k.p.k., przy czym uzasadniając te zarzuty podnosi, że w zarządzeniu nie rozważono jego wniosku, złożonego w dniu 8 sierpnia 2014 r., „o przywrócenie terminu do rozpoznania wniosku o odwołanie rozprawy odwoławczej”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn, niż w nim wskazane. Dla uznania zasadności rozważanego zażalenia bez znaczenia pozostaje poruszana w nim kwestia postulatu, zgłaszanego w piśmie skazanego z dnia 8 sierpnia 2014 r., podobnie jak w poprzednich jego pismach procesowych – z dnia 26 lutego 2014 r. oraz z dnia 7 lipca 2014 r. Być może nie dość jasna informacja, jakiej udzielono skazanemu w piśmie z dnia 14 lipca 2014 r., nie pozwala mu na przyjęcie do wiadomości, że w dniu 19 listopada 2013 r. w jego sprawie zapadł prawomocny wyrok Sądu odwoławczego, co oznacza, że nie jest możliwe – o co wnioskuje w przytaczanych pismach procesowych – przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odroczenie rozprawy odwoławczej, czy też, jak ujmował inaczej, przywrócenie terminu rozprawy odwoławczej. Abstrahując już od ewidentnego stwierdzenia, że żaden z terminów, którego pojęciem posługuje się skazany w swych pismach, nie jest terminem zawitym, do którego ma zastosowanie przepis art. 126 k.p.k., podkreślić należy, iż tylko wzruszenie prawomocnego wyroku w drodze wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia – w niniejszym postępowaniu kasacji, mogłoby ewentualnie doprowadzić do ponownego przeprowadzenia rozprawy odwoławczej. Warunkiem wniesienia tej skargi jest zaś 3 złożenie – w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku Sądu odwoławczego – wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem (art. 524 § 1 k.p.k. zd. 2), stanowiącego tzw. zapowiedź kasacji. Przytoczony powyżej stan sprawy nie pozostawia natomiast wątpliwości co do tego, że wnosząc zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 3 kwietnia 2014 r., odmawiające przywrócenia terminu do wystąpienia z zapowiedzią kasacji, W. B. uchybił 7-dniowemu terminowi zawitemu do wniesienia tego zażalenia. Stwierdzenie powyższego stanowi podstawę odmowy przyjęcia środka odwoławczego po myśli art. 429 § 1 k.p.k. Nie ulega jednak zarazem wątpliwości, że przy wydawaniu na tej podstawie zarządzenia nie dostrzeżono, iż zażalenie zostało wniesione wraz z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka. Co za tym idzie, wniosek ten w ogóle nie został rozpoznany. W powyższej sytuacji poza sporem pozostaje, że zaskarżone zarządzenie zapadło przedwcześnie. Podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie przyjęcia, bądź odmowy przyjęcia zażalenia nie jest bowiem w sprawie możliwe bez uprzedniego rozpoznania, w trybie przewidzianym regulacją art. 126 k.p.k., wniosku skazanego o przywrócenie terminu do wykonania tej czynności. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł zatem, jak na wstępie.