III KZ 80/15

Sygn. akt III KZ 80/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 10 grudnia 2015 r., w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. zażalenia A. B. na zarządzenie pełniącego obowiązki Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt II Kp 699/15, o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia tegoż Sądu z dnia 2 września 2015 r. wydanego w przedmiocie zażalenia na postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 28 września 2015 r. odmówiono przyjęcia pisma A. B. zatytułowanego „kasacja i zażalenie pokrzywdzonego” od postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 2 września 2015 r., sygn. akt II Kp 699/15, utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Gdańsk – Wrzeszcz w Gdańsku z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt 2 Ds. […] o umorzeniu śledztwa w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k., wobec uznania przez prokuratora, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.). Zażalenie na to zarządzenie złożył A. B. podnosząc, że wydane zarządzenie zamyka skarżącemu prawo do sądu i narusza art. 530 § 2 k.p.k. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. 2 Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. W zaskarżonym zarządzeniu słusznie przyjęto, że orzeczenie sądu objęte osobistą kasacją A. B., nie należy do kategorii tych rozstrzygnięć, od których strona może wnieść kasację. Wprawdzie uznano, że wywiedziona w tej sprawie skarga kasacyjna dotyczy postanowienia Sądu dokonującego kontroli instancyjnej postanowienia prokuratora z dnia 2 września 2015 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, jednak analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że przedmiotem tegoż zarządzenia była dopuszczalność wniesienia kasacji na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa w sprawie niedopełnienia w dniu 14 marca 2013 r. w Gdańsku obowiązków przez funkcjonariusza publicznego - lekarza MSWiA w Gdańsku oraz działanie w ten sposób na szkodę interesu prywatnego A. B., tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. Skarżący zapewne nie dostrzega, iż art. 519 k.p.k. umożliwia stronie wniesienie kasacji jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nadto po 1 lipca 2015 r. w przepisie tym nadano stronie uprawnienie do wniesienia kasacji od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego. Natomiast dalsze ograniczenia co do kasacji strony zawiera dyspozycja art. 523 k.p.k. W konsekwencji zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym zarządzeniu, że postanowienie od którego A. B. wniósł kasację, nie należy do katalogu tych orzeczeń, od których, w myśl powołanych przepisów strona może wnieść ten nadzwyczajny środek zaskarżenia. Na marginesie należy zaznaczyć, znaczne szersze uprawnienia otrzymały w tym zakresie podmioty wskazane w art. 521 § 1 k.p.k., bowiem Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich mają prawo wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Podobne uprawnienia ma Rzecznik Praw Dziecka, ale tylko wtedy, 3 gdy przez wydanie orzeczenia doszło do naruszenia praw dziecka (art. 521 § 2 k.p.k.). Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.