IV K 230/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo. Sędziowie: T. Rek, S. Kotowski (sprawozdawca). Prokurator: J. Jackiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Witolda M. oskarżonego z art. 38 m.k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 13 października 1960 r., na podstawie art. 375 k.p.k.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 13 października 1960 r. Witold M. został skazany na podstawie art. 38 m.k.k. i art. 47 § 1 lit. c).k.k. na kary dwóch lat więzienia i dwóch lat utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych za to, że w K., powołując się na swój wpływ na kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej, podjął się pośrednictwa w załatwieniu przy jego pomocy przydziału mieszkania dla Hilarego D., żądając za to od niego kwoty 18.000 zł, a następnie przyjmując łączną kwotę 8.100 zł.Od tego wyroku rewizję założył oskarżony Witold M., wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w orzeczeniu o karze przez złagodzenie wymierzonej mu kary. Wniosek ten rewizja oskarżonego Witolda M. opiera na zarzucie wymierzenia mu kary rażąco niewspółmiernej do przypisanego czynu przez niesłuszne, zdaniem rewizji, poczytanie za okoliczność obciążającą społecznej szkodliwości czynu oraz wykrętnej obrony oskarżonego Witolda M., jak również nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, a mianowicie jego ciężkich przeżyć rodzinnych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja oskarżonego Witolda M. nie jest słuszna. Sąd I instancji słusznie przyjął znaczną społeczną szkodliwość czynu oskarżonego Witolda M. Jedną z cech przestępstwa jest jego szkodliwość społeczna; cecha ta może być podkreślona i rozważana przy wymiarze kary, gdyż szkodliwość społeczna czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę może być różna. Ustawodawca dał temu wyraz w przepisie art. 49 k.p.k., zezwalając na umorzenie postępowania karnego o czyn zagrożony karą przez ustawę, lecz o znikomej szkodliwości społecznej. Wobec znacznego rozpowszechnienia przestępstw z art. 38 m.k.k., popełnienie takiego czynu, przy nagminnym jego występowaniu poczytane i przyjęte przez sąd jako okoliczność wpływająca na wymiar kary, może być określona jako zwiększona (znaczna) szkodliwość społeczna czynu popełnionego przez oskarżonego.Nie jest również słuszny zarzut, że Sąd I instancji niesłusznie policzył na niekorzyść oskarżonego jego krętactwo. Zapewne, takie ujęcie słowne może być uznane za nieadekwatne do tego, że oskarżony Witold M. nie przyznał się do winy. Niemniej jednak rewizja pomija fakt, że oskarżony nie wykazał najmniejszej skruchy ani żalu. Okoliczności zaś łagodzące podane w rewizji oskarżonego Witolda M. zostały przez Sąd I instancji szczegółowo rozważone i wzięte pod uwagę.Kary dwóch lat więzienia wymierzonej oskarżonemu Witoldowi M. za przypisany mu czyn nie można uznać za rażąco surową ze względu na to, że wyłudził on poważną sumę ze skromnych oszczędności rodziny kierowcy samochodowego MPK, co słusznie podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji.Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.