IV K 474/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Kalinowski. Sędziowie M. Fic, S. Pławski (sprawozdawca). Prokurator: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zygmunta T. oskarżonego z art. 215 § 1 k.k., po rozpoznaniu złożonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 1957 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 1957 r. Zygmunt T., na podstawie art. 215 § 1 k.k., skazany został na rok więzienia z utratą prawa wykonywania zawodu bez określenia czasu, na który została orzeczona utrata tego prawa, za to, że jako kierowca samochodowy sprowadził niebezpieczeństwo katastrofy w komunikacji lądowej przez to, iż prowadząc w stanie zamroczenia alkoholowego z dużą szybkością samochód osobowy marki "Warszawa", w którym znajdowały się dwie osoby, najechał na przydrożne drzewo, powodując lekkie uszkodzenie ciała Kazimierza K., a zarazem możliwość śmierci i kalectwa jadących tym samochodem osób.Od tego wyroku złożył rewizję oskarżony zarzucając, że Sąd Wojewódzki nie zbadał dokładnie przyczyny zamroczenia, któremu uległ oskarżony w czasie prowadzenia auta, zamroczenie zaś to powstało na skutek ataku epilepsji.W konkluzji rewizja zawiera wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneW uzasadnieniu Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:I.Zarzut rewizji jest zasadny.Wprawdzie stężenie alkoholu w krwi oskarżonego wynosiło 2,44%, niemniej jednak należało sprawdzić obronę oskarżonego, który twierdził, że uległ nagłemu zamroczeniu, i poparł to twierdzenie tym, iż jest chory i leczy się. Zresztą świadek Jan S. zeznał, że oskarżony "początkowo jechał prosto, a potem zaczęło go kręcić po całej szosie". Te zeznania wskazywały na nagłe zaprzestanie panowania nad kierownicą. Należało więc w tym wypadku sprawdzić, czy rzeczywiście nie nastąpiło tu jakieś nagłe zamroczenie i czy to było zamroczenie chorobowe, czy też wyłącznie na skutek spożytego poprzednio alkoholu.II.Niezależnie od zarzutów rewizji Sąd Najwyższy zauważa, że Sąd Wojewódzki, orzekając utratę prawa wykonywania zawodu bez oznaczenia okresu, na jaki orzekł utratę tego prawa, dopuścił się obrazy art. 52 § 3 k.k., w myśl którego należy okres utraty prawa ściśle oznaczyć w granicach ustawowych.Ponadto z danych osobowych oskarżonego wynika, że nie jest on kierowcą, lecz mechanikiem samochodowym, wobec czego nie można go pozbawić prawa wykonywania zawodu, jeżeli tego zawodu nie wykonuje. W tym wypadku można go tylko pozbawić prawa jazdy, ale pozbawienie prawa jazdy nie jest karą sądową i należy do właściwości organów administracyjnych.Z powołanych motywów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.