IV K 534/57

Uzasadnienie faktyczneZarzut rażącej niewspółmiernie kary w myśl art. 371 pkt. 4 k.p.k. (w powiązaniu z art. 384 pkt. 2 a w przeciwieństwie do art. 385 k.p.k.) dotyczy przede wszystkim niewspółmierności kary do społecznego niebezpieczeństwa czynu, do samej wielkości popełnionego przestępstwa. Fakt, że tylko jedna osoba odniosła ciężkie obrażenia ciała a inne doznały tylko potłuczeń nie może być zapisany na korzyść oskarżonego jako jego zasługa. Do istoty przestępstwa z art. 215 k.k. nie należy skutek katastrofy. Samo realne istnienie niebezpieczeństwa katastrofy już wyczerpuje znamiona tego przestępstwa. A w danym przypadku nie tylko niebezpieczeństwo ale i sama katastrofa zaistniała i to w tym rozmiarze, iż zagrażała realnie niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia kilkudziesięciu osób.W tej sytuacji względy na stosunki rodzinne oskarżonego i na jego stan zdrowia, jakkolwiek słusznie wzięte pod uwagę przez Sąd Wojewódzki, muszą jednak zejść przy wymiarze kary na plan drugi wobec ciężkości samego przestępstwa. Jakkolwiek Sąd Wojewódzki niesłusznie poczytał oskarżonemu jako okoliczność obciążającą jego wykrętną obronę, gdyż sam fakt nie przyznawania się do winy i przeczenia faktom nie może być poczytywany jako okoliczność obciążającą, to jednak wymierzonej mu kary nie można traktować jako rażąco surowej czy niesprawiedliwej. Wprawdzie rodzina oskarżonego może odczuć dotkliwie tę karę ale stan ten zawinił sam oskarżony, który popełniając przestępstwo nie zważał na swe obowiązki rodzinne i nie może teraz z tego powodu korzystać z bezkarności czy pobłażliwości wymiaru sprawiedliwości. Wyrok z dnia 31 lipca 1957 r.