IV K 92/51

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia St. Rybczyński. Sędziowie: A. Bachrach, W. Bryl (sprawozdawca). Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Elżbiety B. osk. z art. 18 prawa o wykroczeniach, po rozpoznaniu założonej przez Generalnego Prokuratora R. P. rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 września 1950 r., na podstawie art. 394 - 396, 383 pkt 2 i 4, art. 388 § 1, art. 400 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie przeciwko oskarżonej Elżbiecie B. umorzył.Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 7 września 1950 r. oskarżona Elżbieta B. została skazana na 15.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na miesiąc aresztu zastępczego za przestępstwo przewidziane w art. 18 prawa o wykroczeniach popełnione w ten sposób, że będąc kierowniczką przedszkola, nie zezwoliła Władzom Administracji Ogólnej na przeprowadzenie inwentaryzacji majątku. Od tego wyroku Generalny Prokurator R. P. założył na korzyść oskarżonej rewizję nadzwyczajną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania przeciwko oskarżonej.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja jest zasadna. Z akt sprawy wynika, że postępowanie karno-administracyjne zostało wszczęte przeciwko Zofii Sz. Na rozprawę karno-administracyjną stawiła się w imieniu oskarżonej Sz. Elżbieta B. i oświadczyła, że odpowiedzialność przyjmuje na siebie". Została ona skazana orzeczeniem karno-administracyjnym i odwołała się następnie do Sądu Okręgowego, który zaskarżonym wyrokiem skazał ją na grzywnę w kwocie 15.000 zł.Odpowiedzialność karna nie może być przedmiotem transakcji pomiędzy obywatelami i nikt nie może przyjmować na siebie odpowiedzialności za cudzą winę. Oświadczenia tego rodzaju składane wobec sądów i urzędów są pozbawione skutków prawnych. Sąd Okręgowy, który z obrazą art. 320 k.p.k. odczytał dochodzenie, pominął okoliczność, iż postępowanie karne w tej sprawie zostało wszczęte przeciwko innej osobie, wobec czego postępowanie przeciwko Elżbiecie B. należało umorzyć na mocy art. 3 k.p.k.