IV KK 130/21

Sygn. akt IV KK 130/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w sprawie H. M. skazanego z art. 178a § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 kwietnia 2021 r., z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł 1. pozostawić bez rozpoznania kasację obrońcy H. M. - jako niedopuszczalną z mocy prawa; 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego H. M. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt II K (…), uznał oskarżonego H. M. za winnego tego, że w dniu 12 listopada 2017 r. w miejscowości S., znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu na poziomie 0,50 mg/dm3 prowadził w ruchu lądowym, na drodze publicznej, pojazd mechaniczny - samochód marki O. nr rej. (…) i nie zastosował się przy tym do decyzji Starosty B. z dnia 27 marca 2012 r. (nr (…)) i z dnia 28 listopada 2012 r. (nr (…)) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i B, co 2 stanowi występek z art. 178a § 1 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 178a § 1 k.k. skazał go na karę grzywny w wysokości 180 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł, a na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; natomiast w oparciu o przepis art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone apelacją wniesioną przez obrońcę oskarżonego, który zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 178a § l k.k. i art. 180a k.k. w związku z art. 11 §2 k.k., polegającą na przyjęciu, że osk. H.M. swoim działaniem miał wyczerpać znamiona czynu opisanego w petitum wyroku, 2. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a w szczególności art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. przez jednostronną, fragmentaryczną ocenę i analizę dowodów zebranych w niniejszej sprawie i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść osk. H. M. przez nieujawnienie całokształtu materiału dowodowego, czyli wszystkich dowodów zalegających w aktach sprawy, a w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z monitoringu znajdującego się w KPP P. Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w K. po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Obecnie kasację w tej sprawie wniósł obrońca H. M. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi sądu odwoławczego: ■ rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a szczególności art. 178a § l k.k. i art. 180a k.k. polegające na wyrażeniu błędnego poglądu w zakresie utrzymania błędnej kwalifikacji prawnej czynu 3 zarzucanego i przypisanego skazanemu H. M. dotyczącego kierowania pojazdem marki O. stanowiącym własność świadka R. K., pomimo że skazany krytycznego dnia nie wykonywał żadnych czynności związanych bezpośrednio z ruchem pojazdu, gdyż nie miał do samochodu kluczyków do stacyjki w chwili dokonywania kontroli drogowej, samochód marki O. był unieruchomiony, był zamknięty, a skazany nie przebywał w samochodzie , bowiem jak sam zeznał w postępowaniu odwoławczym samochód wówczas prowadził świadek R. K., będąc w stanie nietrzeźwości i dlatego wyszedł z samochodu z psami, aby uniknąć kontroli drogowej i więcej już nie powrócił. W konkluzji autor kasacji, działając na podstawie art. 537§1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października 2020 roku sygn. akt IV Ka (…) i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Prokurator w odpowiedzi na kasację obrońcy wniósł o uznanie jej za oczywiście bezzasadną. Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 stycznia 2021 r., przedmiotowa kasacja została przyjęta, a następnie przekazano ją Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Już wstępna kontrola tego ostatniego zarządzenia o przyjęciu kasacji, odniesiona do treści prawomocnego wyroku skazującego H. M. na karę grzywny i wymierzającego środek karny, prowadzi do wniosku, że kasacja w niniejszej sprawie nie powinna zostać w ogóle przyjęta albowiem jest ona niedopuszczalna z mocy ustawy. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, przy czym ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionych z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz pochodzących od podmiotów wskazanych w art. 521 k.p.k. Skoro zatem w niniejszej sprawie wymierzono H. M. karę grzywny oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, a kasacja wniesiona na jego korzyść – sporządzona przez jego obrońcę – nie zarzuca uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., to należało uznać, że jest ona niedopuszczalna z mocy samego prawa, a wobec bezzasadnego jej przyjęcia – pozostawić ją bez rozpoznania. 4 Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia było obciążenie skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego (art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 k.p.k. w zw. z art. 636 k.p.k. w zw. z art. 430 k.p.k. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.