IV KK 236/23

IV KK 236/23 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lipca 2023 r. na posiedzeniu bez udziału stron sprawy J. Z., skazanego za opisany w art. 91 § 1 k.k. ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 3 lutego 2023 r., sygn. akt II Ka 394/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 16 września 2022 r., sygn. akt II K 942/21 na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. postanowił: 1. pozostawić kasację bez rozpoznania; 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 września 2022 r., sygn. akt II K 942/21, Sąd Rejonowy w Ostrołęce skazał J. Z. na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 3 lutego 2023 r., sygn. akt II Ka 394/22. Kasację od wyroku sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego zarzucając rażącą obrazę przepisów postępowania w postaci art. 2 k.p.k., art. 7 IV KK 236/23 2 k.p.k. oraz art. 170 k.p.k., mającą istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja ta została przyjęta i przekazana celem rozpoznania właściwemu składowi Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego J. Z. okazała się niedopuszczalna z mocy samego prawa i wobec jej nieprawidłowego przyjęcia należało pozostawić ją bez rozpoznania. Stosownie do dyspozycji art. 523 § 1 i 2 k.p.k., kasację na korzyść skazanego strony procesowe mogą wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, bądź też z powodu wystąpienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie podmiotów specjalnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.). W niniejszej sprawie J. Z. został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Tym samym rodzaj wymierzonej kary ograniczał możliwość wystąpienia w tej sprawie z nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia na korzyść skazanego przez stronę procesową do zaistnienia tzw. bezwzględnych przyczyn uchylenia wyroku. Takich zarzutów obrońca nie sformułował, a nie dostrzegł ich także z urzędu Sąd Najwyższy. Kasacja nie została wniesiona przez jeden z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k., a zatem nie spełnia ona wymagań ustawowych określonych w przepisie art. 523 § 2 k.p.k. Powyższe prowadzi do jednoznacznej konkluzji, iż jej wniesienie w takiej konfiguracji procesowej było niedopuszczalne z mocy ustawy. Wobec jej błędnego przyjęcia, Sąd Najwyższy zobligowany był zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. do pozostawienia jej bez rozpoznania na posiedzeniu bez udziału stron. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 430 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. IV KK 236/23 3 (M.R.) [ms]