IV KK 263/19

Sygn. akt IV KK 263/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący) SSN Andrzej Stępka SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca) Protokolant Justyna Kryńska - Szufnara w sprawie K. T. , skazanego z art. 63 ust. 1 i in. ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 października 2020 r., bez udziału stron, w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt IX Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt II K (…) uchyla zaskarżony wyrok w części zawierającej orzeczenie o karze łącznej i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE K. T. został oskarżony o to, że 2 1. W dacie bliżej nieustalonej do 25 lipca 2017 r. w S. wbrew przepisom ustawy uprawiał konopie inne niż włókniste, w rozmiarach uprawy mogącej dostarczyć znacznej ilości ziela konopi – 185,51 grama, tj. o przestępstwo z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r., 2. W dniu 25 lipca 2017 r. w S. , wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości wagowej 19,566 grama, tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r., 3. W okresie od daty bliżej nieustalonej do 25 lipca 2017 r. w S., wbrew przepisom ustawy posiadał przyrządy, które jak wynika z okoliczności ich ujawnienia służyły do niedozwolonego wytwarzania środków odurzających, tj. o przestępstwo z art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w S., sygn. akt II K (…), uznał K. T.: 1. w ramach zarzucanego mu w pkt. 1. aktu oskarżenia przestępstwa za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej od końca maja 2017 r. do 25 lipca 2017 r. w S. wbrew przepisom ustawy uprawiał konopie inne niż włókniste, w rozmiarach uprawy mogącej dostarczyć znacznej ilości ziela konopi – 119,63 grama, tj. przestępstwa z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i za to na podstawie art. 63 ust. 3 w/w ustawy wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, 2. za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. 2. aktu oskarżenia czynu stanowiącego występek z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2009 r. i za ten czyn na podstawie art. 62 ust. 1 w/w ustawy wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, 3 3. za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. 3. aktu oskarżenia czynu polegającego na tym, że w okresie od daty bliżej nieustalonej od końca maja 2017 r. do 25 lipca 2017 r. w S., wbrew przepisom ustawy posiadał przyrządy, tj. 2 lampy oświetleniowe, 2 transformatory, włącznik czasowy oraz wentylator, termometr i wagę, które jak wynika z okoliczności ich ujawnienia służyły do niedozwolonego wytwarzania środków odurzających, stanowiącego występek z art. 54 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i za ten czyn na podstawie art. 54 ust. 1 w/w ustawy wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, 4. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec K. T. w pkt. I – III kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył mu rok pozbawienia wolności. Apelację od tego orzeczenia, zaskarżając je w całości, wniósł obrońca oskarżonego. W konkluzji autor środka odwoławczego wniósł: 1. w zakresie czynu z punktu I. i II. wyroku – o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. wobec znikomej społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu; 2. w zakresie czynu z punktu III. – o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt IX Ka (…): 1. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1/ uchylił orzeczenie z pkt. IV. w przedmiocie kary łącznej pozbawienia wolności; 2/ uniewinnił K. T. od popełnienia zarzucanego mu w pkt. 3. aktu oskarżenia przestępstwa z art. 54 ust.1 ustawy 4 o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i kosztami procesu w tej części obciążył Skarb Państwa; 3/ na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec K. T. w pkt. I. i II. kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; (…) 2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację od tego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej, na niekorzyść K. T. , zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., a polegające na zmianie wyroku Sądu pierwszej instancji i orzeczenie wobec K. T. kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności, to jest w rozmiarze niższym od najwyższej jednostkowej kary pozbawienia wolności podlegającej łączeniu wynoszącej rok pozbawienia wolności. W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna. Rację ma autor skargi podnosząc, że zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego w K. jest nieprawidłowe, albowiem zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa, wskazanych w zarzucie kasacji. Przepis art. 86 § 1 k.k. stanowi, iż sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do sumy tych kar. Z treści tego przepisu jasno więc wynika, że wymiar kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego K. T. mógł zawierać się w przedziale od 5 roku pozbawienia wolności (najwyższa z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa) do roku i trzech miesięcy pozbawienia wolności (suma kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa). Tymczasem Sąd drugiej instancji wymierzył K. T. karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w rozmiarze niższym od najwyższej jednostkowej kary pozbawienia wolności podlegającej łączeniu, czym rażąco naruszył przepis art. 86 § 1 k.k. Dlatego zarówno zarzut jak i wniosek kasacyjny okazały się w pełni zasadne i biorąc nadto pod uwagę, że skarga została wniesiona przed upływem roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia (art. 524 § 3 k.p.k.) podlegały w całości uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.