IV KK 378/25

IV KK 378/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie skazanego J.Ł. i J.K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 13 listopada 2025 r. wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 listopada 2024 r. sygn. akt II AKa 486/23, zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 7 kwietnia 2023 r. sygn. akt III K 81/21, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wnioski złożone zarówno przez adw. M. C. jak i adw. P. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku, nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wprawdzie przepis ten nie wskazuje przesłanek, których zaistnienie warunkowałoby wstrzymanie IV KK 378/25 2 wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to istotne jest, że stanowi on odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Jest więc oczywiste, że decyzja o skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi być poparta wyjątkowymi okolicznościami, które wskazują, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego poważne i nieodwracalne skutki, przy czym ocena ta musi być konsekwencją stwierdzenia istnienia realnego ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21; z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21). W realiach tej sprawy nie sposób na obecnym etapie stwierdzić, że zachodzą podstawy do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. W przedmiotowej sprawie obrońcy skazanych co do zasady zarzucili sądowi odwoławczemu wadliwość przeprowadzonej kontroli odwoławczej oraz w wypadku kasacji obrońcy skazanego J.Ł., obrazę przepisów procedury, których konsekwencją miało być naruszenie zasady bezpośredniości. Rzecz jednak w tym, że przeprowadzona na potrzeby postępowania wywołanego przedmiotowymi wnioskami, analiza zarzutów obu kasacji nie wskazuje na istnienie wysokiego prawdopodobieństwa ich uwzględnienia, co z kolei stanowiłoby podstawę do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Warto bowiem przypomnieć, że prawdopodobieństwo, o którym wcześniej jest mowa, musiałoby być niemal zbliżone do pewności, oczywistości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2021 r., IV KK 103/21). Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała, a wskazywana przez skarżących możliwość zaistnienia rażących naruszeń prawa, wymaga pogłębionej analizy na rozprawie kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej. [WB] [a.ł] IV KK 378/25 3