IV KK 62/14

Sygn. akt IV KK 62/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jerzy Grubba SSA del do SN Dariusz Czajkowski Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie H. K. skazanego z art. 119 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2014 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść, od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 7 lutego 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę H. K. przekazuje Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w B. uwzględnił wniosek obwinionego H. K., złożony na podstawie art. 73 k.p.s.w., i nie przeprowadzając postępowania dowodowego wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt … 158/14, uznał H. K. za winnego tego, że w dniu 6 lutego 2014 r. około godz. 19.00 w supermarkecie T. w B. przy ul. J. 12, 2 dokonał kradzieży dwóch sztuk piwa „Reds", jednej sztuki piwa „Książ", dezodorantu „Fa", zupy grzybowej „Hortex", damskiego dezodorantu „Rexona", pasty do zębów „Sensodyne" oraz kremu „Nivea", powodując straty o łącznej wartości 60,43 zł na szkodę T. P. Sp. z o.o. K. ul. K., tj. wykroczenia z art. 119 k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę dwóch miesięcy ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Na mocy art. 82 § 3 k.p.s.w. zaliczył obwinionemu na poczet wymierzonej kary ograniczenia wolności okres zatrzymania w sprawie od dnia 6 lutego 2014 r. do dnia 7 lutego 2014 r. uznając ją za wykonaną w wymiarze 4 dni (k. 20). Wyrok, niezaskarżony przez strony, uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w dniu 7 lutego 2014 r. (k. 21). Od tego wyroku kasację złożył Prokurator Generalny. Zaskarżył go w całości na korzyść H. K. i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa karnego procesowego - art. 73 k.p.s.w. w zw. z art. 64 § 1 k.p.s.w. w zw. z art. 63 § 2 k.p.s.w., polegające na uwzględnieniu wadliwie sformułowanego wniosku obwinionego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, skutkujące rażącą obrazą prawa materialnego, to jest art. 20 § 1 k.w., poprzez wymierzenie obwinionemu H. K. za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. kary dwóch miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, pomimo tego, że w świetle art. 20 § 1 k.w. kara ograniczenia wolności jako sankcja ustawowa przewidziana za wykroczenie trwa jeden miesiąc, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna. Zgodzić się należy z Prokuratorem Generalnym, że zaskarżony wyrok zapadł rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji i przepisu prawa materialnego, wskazanych w zarzucie kasacji. H. K. został obwiniony o popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., które zagrożone jest alternatywnie: karą aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. 3 Przepis art. 20 § 1 k.w. stanowi, że kara ograniczenia wolności trwa jeden miesiąc. Mimo tego, Sąd Rejonowy w B. uwzględnił wadliwy wniosek obwinionego o wydanie wyroku bez postępowania dowodowego, złożony na podstawie art. 73 k.p.s.w., i nie wykorzystując możliwości skorygowania tego wniosku, w trybie art. 63 § 2 k.p.s.w., uznając obwinionego winnym popełnienia zarzucanego czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., na podstawie tego przepisu wymierzył karę dwóch miesięcy ograniczenia wolności, a więc karę w wymiarze przekraczającym ustawowe jej granice określone w art. 20 § 1 k.w. Trafnie wywodzi Prokurator Generalny, że wymierzona kara dwóch miesięcy ograniczenia wolności jest karą surowszą od kary tego rodzaju możliwej do orzeczenia, co stanowi niewątpliwie rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie wskazanego przepisu art. 20 § 1 k.w., poprzedzone naruszeniami wyszczególnionych w zarzucie kasacyjnym przepisów procesowych. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy z mocy art. 537 § 1 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k. orzekł jak w wyroku.