IV KO 107/20

Sygn. akt IV KO 107/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie z zażalenia R. K. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt PR Ds. (…), o odmowie wszczęcia śledztwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 października 2020 r., wniosku Sądu Rejonowego w O. z dnia 18 września 2020 r., sygn. akt II Kp (…) o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P.. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 września 2020 r. Sąd Rejonowy w O. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania w trybie art. 37 k.p.k. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu zażalenia R. K. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w M. z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt PR Ds. (…), o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w O. i innych funkcjonariuszy publicznych tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie dotyczy bezpośrednio prokuratora miejscowej Prokuratury Rejonowej, z którym (wg. załączonych oświadczeń) wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w O. łączą relacje zawodowe i koleżeńskie pozostawienie sprawy we 2 właściwości tego Sądu mogłoby wzbudzić wątpliwości co do obiektywizmu ewentualnego sędziego wyznaczonego do rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w O. jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie instytucja uregulowana w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, a specyfika rozpoznawania przez sądy zażaleń na decyzje procesowe organów postępowania przygotowawczego w trybie art. 329 § 1 k.p.k. nie daje bezpośrednich podstaw do wnioskowania o zagrożeniu bezstronności sądu właściwego miejscowo skoro przedmiotem rozpozna jest środek odwoławczy wniesiony od orzeczenia organu niesądowego, nierozstrzygającego przy tym o odpowiedzialności karnej osoby objętej zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa, jednak charakter zaszłości stwierdzonych w postępowaniu objętym niniejszą inicjatywą bezspornie pozwala na stwierdzenia, że pozostawienie sprawy w sądzie powołanym ustawowo do jej rozpoznania mogłoby realnie wzbudzić wątpliwości co do obiektywizmu sędziego wyznaczonego w niej do orzekania. Powyższe wynika nie tylko z wniosków złożonych w toku tego postępowania w trybie art. 42 § 1 k.p.k. przez wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w O. (związane z tym przedmiotem wystąpienie w oparciu o przepis art. 42 § 4 k.p.k. nie zostało przez Sąd Okręgowy w K. – postanowienie z dnia 24 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI Ko (…) [k. 23-25] – z przyczyn czysto formalnych uwzględnione), w związku z ich relacjami zawodowymi oraz koleżeńskimi z prokuratorem K. D. którego decyzje procesowe są kontestowane przez R. K., lecz również i z tego oczywistego faktu, że pierwotnym impulsem do składania przez wyżej wymienionego kolejnych zawiadomień o popełnieniu przestępstw były zdarzenia mające miejsce z jego udziałem na terenie Sądu właściwego miejscowo w dniu 6 lutego 2017 r. w sprawie II K (…) W tym stanie rzeczy, nawet przeprowadzenie obecnego postępowania z pełnym poszanowaniem obowiązujących norm prawnych oraz w sposób obiektywny i bezstronny, nie wykluczy po stronie chociażby postronnego obserwatora wątpliwości, czy wobec tego rodzaju konfiguracji procesowej całe to postępowania zostało przeprowadzone rzetelnie, w oparciu o obowiązujące przepisy i w sposób wolny od jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów. 3 Dla uniknięcia tego rodzaju, bez wątpienia nieuzasadnionych, lecz jednak realnych sugestii, przekazanie sprawy – z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości – do innego sądu równorzędnego w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. jest jak najbardziej pożądane, a nawet konieczne. Z tych powodów zażalenie R. K. przekazano do rozpoznania do sądu położonego w relatywnie bliskiej odległości od sądu właściwego miejscowo, a jest nim Sąd Rejonowy w P..