IV KO 18/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Kafarski (sprawozdawca). Sędziowie: W. Dąbrowski, W. Sutkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zdzisława B., oskarżonego z art. 145 § 3 k.k., po rozpoznaniu wniosku Sądu Wojewódzkiego (Wydziału Karnego Rewizyjnego) w Lublinie z dnia 28 kwietnia 1971 r. oraz wniosku Prokuratury Generalnej z dnia 13 maja 1971 r. postanowił:1. pozostawić bez rozpoznania wyżej wymieniony wniosek Sądu Wojewódzkiego w Lublinie; 2. na podstawie art. 27 k.p.k. przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Radomiu. Uzasadnienie faktyczneW sprawie Zdzisława B., oskarżonego z art. 145 § 3 k.k., wszyscy sędziowie Sądu Powiatowego w Opolu Lubelskim złożyli wnioski o wyłączenie ich od udziału w rozpoznaniu tej sprawy. Wnioski swe motywowali tym, że okoliczności istniejące w sprawie Zdzisława B. wywołały wielkie poruszenie miejscowej opinii publicznej, na skutek czego powstała sytuacja tego rodzaju, że Sąd Powiatowy w Opolu Lubelskim nie ma warunków do rozpoznania tej sprawy.W związku z treścią tych wniosków Sąd Wojewódzki (Wydział Karny Rewizyjny) w Lublinie w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 1971 r. stwierdził, że w sprawie Zdzisława B. nie zachodzą warunki z art. 31 § 1 k.p.k. do wyłączenia sędziów Sądu Powiatowego w Opolu Lubelskim od udziału w rozpoznaniu tej sprawy, i w związku z tym na podstawie art. 27 k.p.k. sprawę Zdzisława B. przedstawił Sądowi Najwyższemu z wnioskiem o przekazanie jej do rozpoznania sądowi powiatowemu w innym województwie. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Wojewódzki, jako sąd rewizyjny, nie jest uprawniony do złożenia na podstawie art. 27 k.p.k. wniosku o przekazanie przez Sąd Najwyższy sprawy innemu sądowi powiatowemu, gdyż cytowany przepis przyznaje prawo inicjatywy w tym względzie wyłącznie sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy lub prokuratorowi. Z powyższych zatem względów wniosek Sądu Wojewódzkiego, jako pozbawiony podstawy prawnej, należało pozostawić bez rozpoznania. Uwzględniając jednak wymieniony na wstępie wniosek Prokuratury Generalnej oraz fakt, że oskarżony był ławnikiem Sądu Powiatowego w Opolu Lubelskim, jak również rozgłos i poruszenie miejscowej opinii publicznej, jakie ta sprawa wywołała, Sąd Najwyższy uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, by sprawa ta została przekazana do rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu spoza okręgu Sądu Wojewódzkiego w Lublinie.