IV KO 25/19

Sygn. akt IV KO 25/19 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie T. J. oskarżonego o czyny z art. 107 § 1 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 marca 2019 r. wniosku Sądu Rejonowego w G. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia 8 grudnia 2018 r., sygn. akt IX K […], na podstawie art. 37 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy T. J., oskarżonego o popełnienie przestępstw skarbowych określonych w art. 107 § 1 k.k.s., do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – Sądowi Rejonowemu w K.. Uzasadniając wniosek, wskazał na opinię biegłego z zakresu onkologii, sporządzoną w sprawie tego samego oskarżonego prowadzonej w Sądzie Rejonowym w G. pod sygn. akt III K […], z której wynika, że stan zdrowia oskarżonego wyklucza jego udział w postępowaniu przed tym Sądem, jednak możliwe jest uczestniczenie oskarżonego w postępowaniu przed sądem położonym blisko miejsca jego zamieszkania. Sąd nadmienił również, że przez dobro wymiaru sprawiedliwości, do którego nawiązuje art. 37 k.p.k., rozumie się również potrzebę doprowadzenia 2 do przeprowadzenia procesu, który jest mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. Sąd Rejonowy w G. w sposób przekonujący wykazał, że wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy T. J. do rozpoznania sądowi równorzędnemu położonemu w pobliżu miejsca pobytu oskarżonego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie uznaje się, że „dobro wymiaru sprawiedliwości” stanowiące podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., to m.in. realna możliwość osądzenia sprawy w innym sądzie niż miejscowo właściwy w sytuacji, gdy – stwierdzony opiniami biegłego lub biegłych – stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu stawiennictwo w tym sądzie, a czyni realnym jego udział w postępowaniu w innym sądzie, bliższym miejsca jego zamieszkania (zob. m.in. postanowienia: z dnia 25 lutego 2010 r., II KO 6/10, LEX nr 843255; z dnia 12 marca 2008 r., II KO 5/08, LEX nr 544686; z dnia 12 października 2006 r., III KO 61/06, LEX nr 610723). Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Dostępna dokumentacja medyczna wskazuje, że oskarżony T. J., który mieszka w K., cierpi na poważną chorobę onkologiczną, jest poddawany długotrwałemu leczeniu, a stan zdrowia nie pozwala mu uczestniczyć w rozprawie prowadzonej w odległym od miejsca jego zamieszkania Sądzie Rejonowym w G.. Nie jest jednak na tyle ciężki, by oskarżony nie mógł wziąć udziału w rozprawie prowadzonej w sądzie położonym w pobliżu miejsca jego zamieszkania. Skoro więc warunkiem rozpoczęcia procesu i jego zakończenia w rozsądnym terminie jest przekazanie sprawy temu sądu, do którego T. J. może się stawić, to uzasadnione jest zastosowanie instytucji określonej w art. 37 k.p.k. i przekazanie sprawy wymienionemu we wniosku Sądowi Rejonowemu w K.. Celowe będzie nadmienić, że wcześniej również inne sprawy T. J. Sąd Najwyższy na podstawie art. 37 k.p.k. przekazał do rozpoznania sądom umiejscowionym w K.. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.