IV KO 61/17

Sygn. akt IV KO 61/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie M.K. podejrzanej z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 czerwca 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w K. zawartego w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt XIV Kp …/17/S, o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu wniosku Prokuratury Okręgowej w W. o przedłużenie stosowania wobec podejrzanej środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosek Prokuratury Okręgowej w W. o przedłużenie stosowania wobec podejrzanej M.K. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt XIV Kp …/17/S, Sąd Rejonowy w K. w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu wniosku Prokuratury Okręgowej w W. z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt PO I Ds. ….2017, o przedłużenie stosowania wobec M. – K., podejrzanej o czyny z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i in., środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 12 września 2017 r. Uzasadniając wniosek wskazano, że podejrzana pełniła funkcję 2 tłumacza w postępowaniach prowadzonych przed Sądem Okręgowym w K., a zarzucono jej m.in. powoływanie się na wpływy w tym Sądzie, w związku z czym w toku dalszego postępowania przygotowawczego prokurator przewiduje dokonanie szeregu czynności polegających na przesłuchaniu sędziów i to orzekających w sprawach karnych, pracownika sekretariatu wskazanego wyżej Sądu i asystenta sędziego. Taka konfiguracja osobowa może, zdaniem sądu wnioskującego o przekazanie, rodzić realne przekonanie o braku obiektywizmu po stronie sędziów sądu właściwego miejscowo przy rozstrzyganiu w przedmiocie wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu wniosku Prokuratury Okręgowej w W. o dalsze stosowanie wobec M. – K. tymczasowego aresztowania jest zasadny. Podzielić należy argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w K., że charakter przedstawionych podejrzanej zarzutów oraz konieczność przeprowadzenia dalszych czynności procesowych z osobami ze środowiska prawniczego w K., w tym sędziami orzekającymi w sprawach karnych, może w opinii społecznej wzbudzić wprawdzie bez wątpienia mylne, ale ze wszech miar realne przekonanie, o rozpoznaniu tej sprawy w sposób nieobiektywny. Obliguje to do sięgnięcia po wyjątkową instytucję o jakiej mowa w art. 37 k.p.k., bowiem w realiach niniejszej sprawy jej pozostawienie we właściwości sądu okręgu krakowskiego stanowiłoby zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości jakim jest potrzeba ukształtowania w opinii społecznej przekonania o obiektywizmie i bezstronności sądu rozpoznającego wniosek prokuratora. Uwzględniając fakt, że podejrzana jest osadzona w Areszcie Śledczym w W., a postanowienie o jej tymczasowym aresztowaniu wydawał już Sąd Rejonowy w W., ten właśnie Sąd wskazano jako właściwy do procedowania w niniejszej sprawie. Uwzględniając całokształt przeprowadzonych wyżej rozważań postanowiono jak na wstępie. kc