IV KO 71/17

Sygn. akt IV KO 71/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 sierpnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie z zażalenia wniesionego przez B.K. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. z dnia 9 sierpnia 2016 ., sygn. akt PR Ds (…) o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w M. z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II Kp (…) o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Występując z inicjatywą przekazania niniejszej sprawy w trybie art. 37 k.p.k., Sąd Rejonowy w M., mając na uwadze treść oświadczenia złożonego przez pokrzywdzonego B.K. na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2017 r., powołał się na okoliczność, że niniejsza sprawa dotyczy zażalenia skarżącego na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w D. z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt PR Ds. (…), o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. dot. przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w M.- A.S. i działania przez to na szkodę interesu prywatnego B. K. tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu nie jest zasadny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że przepis art. 37 k.p.k. stanowiący podstawę przekazania przez Sąd Najwyższy sprawy innemu 2 sądowi równorzędnemu niż sąd właściwy do jej rozpoznania, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, ma charakter wyjątkowy, co implikuje nakaz jego ścisłej interpretacji. Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, odstąpienie od rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (tak m.in. w postanowieniu SN z dnia 4 lipca 2006 r., V KO 55/06, Biul.SN 2006/8/17). Tylko zatem szczególne sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny, mogą uzasadniać korzystanie z dyspozycji tego przepisu. Taki wyjątkowy charakter tego unormowania był podkreślony w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 13 lipca 1995 r. III KO 34/95 OSNKW 1995, z. 9 – 10, poz. 68; 7 listopada 1995 r. II KO 51/95 OSNKW 1996, z. 1 – 2, poz. 6; 2 czerwca 1995 r. II KO 19/95 OSNKW 1995, z. 9 – 10, poz. 67; 21 stycznia 2003 r. III KO 59/02 Lex nr 77010). Argumenty przedstawione w uzasadnieniu wniosku nie pozwalają na przyjęcie, że rzeczywiście brak jest warunków do jej rozpoznania przez właściwy rzeczowo i miejscowo Sąd Rejonowy w M.. Przedmiotem zażalenia jest kwestia ewentualnej odpowiedzialności związanej z rzetelnością i prawidłowością wykonywanych obowiązków służbowych przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w M., na co dzień współpracującego z Sądem miejscowo właściwym do jego rozpoznania. Okoliczność ta jednak sama w sobie w żaden sposób nie uzasadnia skorzystania w przedmiotowej sprawie z instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. Sam fakt bowiem utrzymywania przez sędziów tego Sądu kontaktów służbowych z wymienionym prokuratorem z racji wykonywanych przez nich obowiązków zawodowych nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. 3 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.