IV KO 81/20

Izba Karna2020-09-03

Skład orzekający: Jerzy Grubba

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, oparty na fakcie, że oskarżonym jest Kierownik Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej, powinien zostać uwzględniony na podstawie art. 37 k.p.k.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uwzględnił wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, uznając, że ścisłe powiązania zawodowe i towarzyskie oskarżonej (Kierownik Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej) z sądem, w którym sprawa miała się toczyć, mogą nasuwać wątpliwości co do jego bezstronności. Interes wymiaru sprawiedliwości przemawia za redukowaniem tego rodzaju wątpliwości.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w M. złożył wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Uzasadnieniem wniosku było to, że oskarżoną w sprawie jest Kierownik II Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej w M., co mogło budzić wątpliwości co do bezstronności sądu. Sąd Najwyższy rozpoznał ten wniosek.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uwzględnił wniosek i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt IV KO 81/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie E. D. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w M. z dnia 1 lipca 2020r., sygn. akt II K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: uwzględnić wniosek i przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w M., wnosząc o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wskazał na to, że oskarżoną w niniejszej sprawie jest E. D. – Kierownik II Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej w M.. W ocenie Sądu Najwyższego już sama powyższa okoliczność powoduje, że niniejszy wniosek zasługuje na uwzględnienie, gdyż sprawa, w której wniesiono akt oskarżenia nie powinna toczyć się przed sądem, z którym ściśle zawodowo i w konsekwencji towarzysko, powiązana jest jedna ze stron. Może to nasuwać wątpliwości co do bezstronności takiego sądu, a interes wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym, aby tego rodzaju wątpliwości były w miarę możliwości redukowane. 2 Sąd Najwyższy zauważa też, że sprawa związana z ustaleniem właściwości sądu i oceną wniosków o wyłączenie składanych przez poszczególnych sędziów toczy się zbyt długo. Jeszcze istotniejsze jest zaś to, że instytucja unormowana w art. 37 k.p.k. nie może stać się narzędziem do kontestowania rozstrzygnięć sądów wyższej instancji wydawanych w trybie art. 41 k.p.k. itp. W niniejszej sprawie jednak konsekwencja w dążeniu do wskazania do rozpoznania sprawy przez inny sąd niż ustawowo właściwy miała swoje uzasadnienie. Stąd decyzja Sądu Najwyższego o uwzględnieniu wniosku. W realizacji powyższego Sąd Najwyższy wskazał jako właściwy do rozpoznania sprawy Sąd w K.. Kierując się powyższymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 37 KPKart. 41 KPK

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 15.07.2026. · PDF źródłowy