IV KO 9/14

Sygn. akt IV KO 9/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Rafał Malarski w sprawie D. S. oskarżonej z art. 216 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 lutego 2014 r., wniosku Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt XIV K […], o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIE Wniosek Sądu Rejonowego w K. nie jest zasadny. Jak wynika z uzasadnienia tego wniosku, powodem jego złożenia jest to, że oskarżona D. S. jest skonfliktowana z […] środowiskiem lekarzy psychiatrów, a pokrzywdzonym w sprawie jest biegły sądowy z zakresu psychologii. Zdaniem tego Sądu, w zaistniałej sytuacji, zasadnym jest, aby oskarżoną zbadali biegli psychiatrzy spoza okręgu […]. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek nie wskazuje żadnych istotnych okoliczności, które uzasadniałyby przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Brak przede wszystkim podania powodów, które mogłyby 2 rzutować na wątpliwości co do bezstronności właściwego Sądu. O ile sąd rozpoznający sprawę widzi potrzebę dopuszczenia dowodu z opinii biegłych zamieszkałych poza jego okręgiem, nic przecież nie stoi temu na przeszkodzie, bo miejsce zamieszkania, czy wykonywania pracy przez biegłego, nie jest dla sądu dopuszczającego dowód wiążącym kryterium, nie obowiązuje przecież w tym zakresie „rejonizacja”. Szerzej rzecz ujmując, zauważyć należy również, że gwarancją prawidłowego wykonywania obowiązków przez biegłego, jest jego niezależność nie tylko od stron procesu, ale i od sądu rozpoznającego sprawę. Tak rozumiejąc usytuowanie biegłego w procesie karnym, stwierdzić należy, że jakiekolwiek wątpliwości co do jego bezstronności, nie powinny mieć przełożenia na analogiczne wątpliwości co do bezstronności sądu, przed którym sprawa toczy się. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. aw