IV KO 97/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: M. Paluch (sprawozdawca), A. Kafarski. Prokuratorzy: T. Guzkiewicz, H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa F., Jana F. i Bolesława F., oskarżonych z art. 201 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Kielcach kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy wniosek o ściganie przy przestępstwach ściganych na wniosek złożony w protokole przesłuchania pokrzywdzonego przesłuchanego w charakterze świadka ma moc wiążącą także i wówczas, gdy świadek ten skorzysta na zasadzie art. 94 § 1 k.p.k. z przysługującego mu prawa odmowy zeznań?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneObok przestępstw ściganych z urzędu ustawa przewiduje pewną grupę przestępstw, których ściganie zależne jest od osoby pokrzywdzonej, od jej wniosku.Przestępstwo, co do ścigania którego wymagane jest, aby osoba pokrzywdzona złożyła wniosek, z chwilą złożenia wymaganego wniosku staje się przestępstwem ściganym z urzędu (art. 50 k.p.k.).Jakkolwiek ściganie, o którym mowa wyżej, zależne jest tylko od woli osoby pokrzywdzonej, dalsze losy sprawy nie są już zależne od tej osoby, która wniosek złożyła, i osoba ta nie może żadną drogą procesową, nawet w wypadku skorzystania z dobrodziejstwa art. 94 § 1 k.p.k., wstrzymać dalszego biegu sprawy.Wprawdzie Sąd orzekający w razie skorzystania pokrzywdzonego-świadka z prawa art. 94 § 1 k.p.k. nie może nawet odczytać jego zeznań ze śledztwa, jednakże powinien sprawę prowadzić i w dążeniu do wykrycia prawdy obiektywnej orzec o winie i karze na podstawie innych dowodów.