IV KR 122/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Młynkiewicz. Sędziowie: T. Krokosz, W. Sutkowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 1973 r. sprawy Aleksandra S., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 29 stycznia 1973 r.,1) zmienił zaskarżony wyrok co do orzeczenia o karze w ten sposób, że wymierzył oskarżonemu Aleksandrowi S. łączną karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2) w pozostałych częściach tenże wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktycznePrawomocnymi wyrokami Aleksander S. został skazany:1) wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1971 r. (IV KR 201/71), zmieniającym wyrok Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 9 grudnia 1970 r. (IV K 97/70), na podstawie art. 200 § 1 i art. 36 § 3 k.k. za przestępstwo popełnione w kwietniu 1970 r. w K. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 10.000 zł grzywny, z zamianą w razie nieuiszczenia na zastępczą karę pozbawienia wolności przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny 100 zł grzywny, oraz pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat, z zaliczeniem na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od dnia 16 czerwca 1970 r.;2) wyrokiem Sądu Powiatowego dla m. Krakowa z dnia 30 marca 1972 r. (V Kp 353/71) na podstawie art. 218 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo popełnione w okresie od października 1969 r. do dnia 16 czerwca 1970 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności.Sąd Wojewódzki w Krakowie wyrokiem łącznym z dnia 20 stycznia 1973 r., łącząc kary z powyższych wyroków, wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności. Powyższy wyrok łączny zaskarżył oskarżony.Rewizja, wnosząc o zmianę wyroku przez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokowi zarzuciła: rażącą niewspółmierność kary będącej wynikiem nieuwzględnienia, że obydwa czyny - zabór mienia i spowodowanie niedoboru - zostały popełnione w tym samym czasie i na szkodę tego samego przedsiębiorstwa, że szkoda wyrządzona przestępstwami została naprawiona, że oskarżony przyznał się do winy oraz że na oskarżonym ciążą poważne obowiązki rodzinne. W piśmie procesowym złożonym do Sądu Najwyższego skazany ponadto podniósł, że odbył dwie trzecie kary orzeczonej wyrokiem Sądu Najwyższego i w dniu 28 marca 1972 r. został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary, w zakładzie karnym był 42 razy nagradzany oraz pełnił tam różne funkcje i że roczny okres próby upłynął pomyślnie, a zaraz po warunkowym zwolnieniu podjął pracę. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Okoliczności, na które powołuje się rewizja, oraz pismo procesowe skazanego dają podstawę do orzeczenia kary łącznej z zastosowaniem zasady absorpcji. Wydając wyrok łączny, sąd ma obowiązek uwzględnić w zakresie wymiaru kary te wszystkie okoliczności, które zaistniały także po wydaniu poprzednich wyroków i które w szczególności wskazują, że proces resocjalizacji skazanego zakończył się pomyślnie lub że realizacja tego procesu przebiega tak pomyślnie, iż nie ma potrzeby stosowania nadal środków represyjnych. Taka sytuacja występuje z reguły wtedy, gdy skazany odbył już dwie trzecie najwyższej kary pozbawienia wolności, orzeczonej jednym z wyroków wchodzących w skład wyroku łącznego, i skorzystał z warunkowego przedterminowego zwolnienia, a zatem wtedy, kiedy kara ta, w razie zastosowania zasady absorpcji, pochłania pozostałe kary podlegające połączeniu.Właśnie w takiej sytuacji znalazł się skazany Aleksander S., który z pierwszego wyroku odbył dwie trzecie orzeczonej kary w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i skorzystał z warunkowego przedterminowego zwolnienia.Z postanowienia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu wynika, że skazany w czasie odbywania kary zachowywał się wzorowo i był wielokrotnie nagradzany.W okresie próby skazany wykonał nałożone na niego obowiązki, a niezależnie od tego natychmiast po zwolnieniu z zakładu karnego podjął pracę.W załączonej do akt opinii stwierdza się, że skazany Aleksander S. jest pracownikiem wzorowym.Powyższe okoliczności zdecydowanie wskazują na to, że proces resocjalizacji skazanego przebiegał i zakończył się pomyślnie, co daje podstawę do zastosowania pełnej zasady absorpcji przy wymiarze kary łącznej.Niezależnie od tego wskazać należy na bliski związek przedmiotowy i podmiotowy przypisanych skazanemu przestępstw, co również nie pozostaje bez wpływu na wymiar kary łącznej. Skazany Aleksander S. w tym samym czasie, miejscu i na szkodę tego samego przedsiębiorstwa dopuścił się zaboru mienia społecznego, a niezależnie od tego spowodował niedobór. Bliski związek przedmiotowy i podmiotowy zachodzący pomiędzy popełnionymi przestępstwami daje podstawę do uwzględnienia w szerszym zakresie zasady absorpcji.Wypada zauważyć, że Sąd Wojewódzki całkowicie pominął podniesione wyżej okoliczności i wymierzył karę, która w konkretnej sytuacji była rażąco surowa. Ponowne osadzenie skazanego w zakładzie karnym nie byłoby celowe i społecznie uzasadnione, skoro dotychczas odbyta kara spełniła swój cel.Z przestawionych wyżej powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.