II KR 245/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Bartnik (sprawozdawca). Sędziowie: J. Borodej, Z. Ziemba. Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kayzer.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 września 1985 r. sprawy Jana S., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 28 maja 1985 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym wyrokiem łącznym Janowi S. wymierzono karę łączną 14 lat pozbawienia wolności i 100.000 zł grzywny (...). Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego (...). Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna. Jan S. został skazany prawomocnymi wyrokami obejmującymi szereg poważnych przestępstw na kary długoletniego pozbawienia wolności. Sąd wymierzając łączną karę wyrokiem łącznym i stosując w pewnym zakresie zasadę absorpcji, wymierzył skazanemu karę pozbawienia wolności zbliżoną do górnej ustawowej granicy kary pozbawienia wolności i w sposób przekonujący uzasadnił swoje stanowisko. Wskazał, że w życiu oskarżonego nawet w warunkach zakładu karnego nie zaszły istotne zmiany, które uzasadniałyby twierdzenie, iż proces resocjalizacyjny przebiega prawidłowo, a skazany wykazuje zainteresowanie jego skutecznością. Na wymiar kary łącznej w wyroku łącznym poza zasadami określonymi w art. 67 k.k. istotny wpływ ma zachowanie się oskarżonego w zakładzie karnym czy w środowisku, w którym znajduje się po prawomocnym skazaniu poszczególnymi wyrokami. W tym wypadku zachowanie się oskarżonego jest wysoce naganne, o czym świadczy opinia o skazanym z dnia 10 kwietnia 1985 r. wydana przez Zakład Karny w W. Wynika z niej, że proces jego demoralizacji jest bardzo wysoki, a osiągnięte rezultaty wychowawcze nikłe. Skazany więc wymaga długiego okresu resocjalizacyjno-wychowawczego, który kara orzeczona zaskarżonym wyrokiem w pełni zapewnia.