IV KR 126/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN R. Góral.Sędziowie SN: Z. Kwiecień, S. Pawelec (spr.).SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 1979 r. sprawy Adama N., oskarżonego z art. 158 § 3 k.k. z powodu rewizji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Tarnobrzegu z siedzibą w Sandomierzu z dnia 11 kwietnia 1979 r. sygn. II K 8/791)utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,2) kosztami postępowania rewizyjnego obciąża Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneProkurator Rejonowy w Sandomierzu oskarżył Adama N. o to, że dnia 11 października 1978 r. w P. woj. tarnobrzeskiego działając z zamiarem pozbawienia życia kilkakrotnie uderzył w głowę styliskiem od wideł brata M.N., powodując u niego liczne rany głowy z wgnieceniem lewej połowy sklepienia czaszki, wielokrotne złamanie obu kości prawego przedramienia oraz inne - na skutek których to obrażeń pokrzywdzony zmarł.Po rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki w T. z siedzibą w S. wyrokiem z dnia 11 kwietnia 1979 r. sygn. II K 8/79 uznał oskarżonego A.N. za winnego tego, że w dniu 11 października 1978 r. w Potoku Wsi woj. tarnobrzeskiego wziął udział w pobiciu brata Mieczysława N. używając do tego niebezpiecznych narzędzi, co spowodowało jego śmierć i za to na podstawie art. 158 § 3 k.k. skazał go na 9 lat pozbawienia wolności, na poczet tej kary zaliczył okres tymczasowego aresztowania od dnia 12 października 1978 r.Od tego wyroku rewizję wniósł prokurator, podnosząc, na podstawie art. 387 pkt 3 k.p.k., zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na przyjęciu, "iż oskarżony nie dokonał zabójstwa, lecz wspólnie z inną osobą wziął udział w pobiciu brata Mieczysława N., doprowadzając przez zadanie ciosów niebezpiecznym narzędziem do jego śmierci, co w konsekwencji skutkowało zmianę przez Sąd kwalifikacji czynu z art. 148 § 1 k.k. na art. 158 § 3 k.k., mimo iż z zebranego w sprawie materiału wynika, że oskarżony dopuścił się czynu z art. 148 § 1 k.k.W konkluzji rewizja wnosi o zmianę wyroku przez uznanie oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. i wymierzenie mu kary 15 lat pozbawienia wolności oraz pozbawienia praw publicznych na lat 5.Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku wnioskowanym w rewizji.Wbrew twierdzeniom rewizji Sąd Wojewódzki wszechstronnie rozważył i należycie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Dokonana przez Sąd ocena nie zawiera błędu faktycznego i logicznego, jest trafna i przekonująca oraz nie wykracza poza granice zakreślone w art. 4 § 1 k.p.k.Dowody w postaci zeznań świadków Teofili C. (...), Teresy I. (...), Sabiny K. (...), Józefa i Bogdana A. (...) uzupełnione opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej (...), protokołem oględzin i otwarcia zwłok (...), wyjaśnień oskarżonego (...) stanowiły dostateczną podstawę do uznania, iż oskarżony uderzając Mieczysława N. pięścią w twarz, styliskiem od wideł w głowę, oraz kołkiem po całym ciele wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego, którego następstwem była śmierć.Sąd Wojewódzki zatem prawidłowo skazał oskarżonego z art. 158 § 3 k.k.W materiale dowodowym brak jest bowiem takich okoliczności, które mogły wskazywać na to, że zeznania zacytowanych powyżej świadków, były nieprawdziwe lub sprzeczne z innymi dowodami lub logicznym przebiegiem wydarzeń.Sąd Wojewódzki trafnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy ustalił, iż oskarżony w dniu 11 października 1973 r. około godz. 18 zaraz po wejściu do mieszkania został zaatakowany przez znajdującego się w stanie znacznej nietrzeźwości Mieczysława N. Widząc to oskarżony wycofał się na podwórze, gdzie spod stodoły wziął czterozębne widły, z którymi powrócił do mieszkania i uderzył pokrzywdzonego. Po tym ciosie lub w trakcie szamotania się z Mieczysławem N. pękło stylisko tak, że ostrze wideł upadło na podłogę. Oskarżony wtedy uderzył brata pięścią w twarz tak silnie, że upadł na podłogę. Padając wypuścił z ręki kołek, a kiedy wstał wybiegł z mieszkania na pole (wyjaśnienia oskarżonego (...)). Oskarżony wraz z młodszym bratem Andrzejem N. pobiegli za nim, a kiedy go dogonili (w odległości około 50 m od domu) przewrócili na ziemię i obydwaj bili go kołkami po całym ciele (świadek T.C. (...), wyjaśnienia oskarżonego).Uzupełniająco podnieść należy, że krótko po zajściu pobity M.N. na skutek doznanych obrażeń zmarł w kałuży wody na oczach całej rodziny, która nie reagowała na jego prośby o udzielenie mu pomocy.W wyniku zadanych ciosów przez uczestników zajścia, a w tym i oskarżonego (siły ciosów, umiejscowienia ich przez poszczególnych uczestników), Mieczysław N. doznał szeregu bardzo poważnych obrażeń, między innymi urazowego rozwarstwienia powłok potylicy, wgłębienia w obrębie lewej połowy sklepienia czaszki, złamania obu kości prawego przedramienia, złamania bocznych i tylnych pięciu prawych żeber i innych - szczegółowo opisanych w protokole oględzin i otwarcia zwłok i opinii biegłego dr. A.B., które zdaniem opiniującego musiały doprowadzić do śmierci pokrzywdzonego (...).W świetle tych ustaleń oraz całokształtu okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwalifikacja prawna czynu przyjęta przez Sąd I Instancji nie nasuwa zastrzeżeń.Przechodząc do rozważań nad wymiarem kary podnieść należy, że Sąd Wojewódzki przy jej orzekaniu w dostatecznej mierze uwzględnił okoliczności przemawiające za oskarżonym, jak też przeciwko niemu i należycie, zgodnie z zaleceniami wynikającymi z treści art. 372 § 2 k.p.k. uzasadnił swoje stanowisko.Poza argumentami zacytowanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (...) podnieść należy, że wykazana przez oskarżonego aktywność w zajściu oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa wskazują na to, że wymierzona mu kara spełnia wymogi określone w art. 50 k.k.Z przedstawionych wyżej względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.O kosztach sądowych orzeczono zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k. i art. 8 o opłatach w sprawach karnych.