IV KZ 11/20

Sygn. akt IV KZ 11/20 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie K. K. i P. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 2020 r., zażalenia obrońcy skazanych na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w R. z dnia 10 lutego 2020 r., sygn. akt III WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…), postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w R. , wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…), na mocy którego K. K. i P. K. zostali uznani za winnych popełnienia przypisanych im przestępstw z art. 216 § 1 k.k., za co wymierzono im odpowiednio karę ograniczenia wolności i karę grzywny. W jednym piśmie procesowym kasacje od tego wyroku wniósł obrońca skazanych. Podniósł w nich zarzuty rażącego naruszenia prawa, a to: a) art. 216 § 3 k.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz b) art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 10 lutego 2020 r., odmówiono przyjęcia tych kasacji z uwagi na ich niedopuszczalność. 2 Na zarządzenie to zażalenie złożył obrońca skazanych. Zarzucił w nim naruszenie art. 523 k.p.k., polegające na uznaniu, że kasacja na korzyść może być wniesiona wyłącznie w razie skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności, a nadto z uwagi na to, że skarżący nie wskazali, czy miały miejsce uchybienia określone w art. 439 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, nakazanie przyjęcia kasacji i podjęcia dalszych czynności w postępowaniu przedkasacyjnym zgodnie z treścią art. 530 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie to jest całkowicie bezzasadne i wobec tego nie mogło zostać uwzględnione. W pełni prawidłowo bowiem odmówiono przyjęcia kasacji skazanych. W myśl art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy tylko kasacji strony wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że K. K. i P. K. nie zostali skazani na bezwzględną karę pozbawienia wolności, a ich obrońca nie wniósł przy tym kasacji z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Dlatego też prawidłowo odmówiono przyjęcia kasacji wobec ich niedopuszczalności w takim układzie procesowym. Oceny tej nie może zmienić wniesione zażalenie. Zarzucono w nim obrazę art. 523 k.p.k., nie precyzując, o którą jednostkę redakcyjną konkretnie chodzi. Domyślać się jedynie można, że skarżący miał na myśli § 2 i 4 art. 523 k.p.k. Co kluczowe jednak, obrońca w uzasadnieniu zażalenia nie podjął nawet próby przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na zasadność sformułowanego przez siebie zarzutu. Za próbę taką nie może być z pewnością potraktowane powołanie się na treść zarzutów kasacji (jak już wskazano spoza 3 kręgu bezwzględnych przyczyn odwoławczych) i okoliczność nieodniesienia się do wniosku o zwolnienie od opłaty od kasacji. Mając na uwadze przytoczone tu okoliczności, wobec uznania, że zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji wydano zgodnie z prawem, Sąd Najwyższy utrzymał je w mocy. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.