Rw 136/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: ppłk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Gawrysiak, ppłk J. Górski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 1973 r. na rozprawie sprawy Janusza G. nieprawomocnie skazanego za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 15 stycznia 1973 r.nie uwzględnił rewizji oskarżonego Janusza G. oraz jego obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Janusz G. skazany został na karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k.Obrońca w rewizji domaga się uniewinnienia oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanego mu przestępstwa, a ponadto zarzuca sądowi pierwszej instancji, że nie zastosował wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 25 § 2 k.k.), mimo iż biegli lekarze psychiatrzy orzekli, że z powodu infantylizmu psychicznego miał on znacznie ograniczoną poczytalność.Oskarżony w swej rewizji wnosi o nadzwyczajne złagodzenie kary i zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizje nie zasługują na uwzględnienie.1. Oskarżony w chwili popełnienia przypisanego mu czynu nie miał zniesionej poczytalności, przeto żądanie uniewinnienia go należy uznać za chybione.2. Prawdą jest, że biegli lekarze psychiatrzy rozpoznali u oskarżonego "osobowość niedojrzałą emocjonalnie z cechami historoidalnymi" i orzekli, iż "ten stan tempore criminis ograniczał jego zdolność kierowania swoim postępowaniem w stopniu znacznym".Nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadku określonym w art. 25 § 2 k.k. jednak nie jest obligatoryjne, a jedynie fakultatywne. Rzeczą sądu pierwszej instancji było rozważenie, czy zastosować to dobrodziejstwo do oskarżonego, czy też nie. Sąd pierwszej instancji takich rozważań dokonał i doszedł do przekonania, że ze względu na szczególny stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu stosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego nie powinno mieć miejsca, występujące zaś w sprawie okoliczności łagodzące - działanie w stanie ograniczonej poczytalności oraz poprawna przeszłość oskarżonego - znajdują wystarczające odzwierciedlenie w wymiarze kary zbliżonym do dolnego ustawowego zagrożenia.Rozstrzygnięcie o zastosowaniu lub niezastosowaniu dobrodziejstwa wynikającego z art. 25 § 2 k.k. jest rozstrzygnięciem w kwestii wymiaru kary i jako takie musi uwzględniać wszystkie ogólne dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 50 k.k., czyli również cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania.Z tych też względów nie ma podstaw ani do złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary (jako prawidłowo wyważonej), ani tym bardziej do warunkowego zawieszenia jej wykonania.