Rw 281/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie SN: płk J. Górski, płk J. Woźniak.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. PiekarskiSentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 5 października 1977 r. na rozprawie sprawy Władysława K., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w: 1) art. 208 w związku z art. 58 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności i 3.000 zł grzywny, 2) art. 29 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o środkach farmaceutycznych i odurzających oraz artykułach sanitarnych (Dz. U. Nr 1, poz. 4 z późn. zm.) w zbiegu z art. 161 i w związku z art. 58 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 7.000 zł grzywny, 3) art. 199 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny - oraz łącznie na karę 3 lat pozbawienia wolności i 10.000 zł grzywny, z jednoczesnym zasądzeniem od niego - solidarnie ze współskazanym Irosławem M. - na rzecz pokrzywdzonego odszkodowania pieniężnego w kwocie 2.913,50 zł z 8% odsetkami od dnia 9 września 1976 r. - z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 9 sierpnia 1977 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił, natomiast z urzędu zaskarżony wyrok zmienił przez:a) przyjęcie, że czyn Władysława K. wymieniony w pkt 3, a zakwalifikowany jako odrębne przestępstwo przewidziane w art. 199 § 1 k.k., stanowi fragment przestępstwa ciągłego wymienionego wyżej w pkt 1, jednocześnie kwalifikując go z art. 208 w zbiegu z art. 199 § 1 i w związku z art. 58 k.k.;b) uchylenie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2.000 zł grzywny orzeczonej Władysławowi K. na podstawie art. 199 § 1 i art. 36 § 3 k.k. (...) - i z tymi zmianami wyrok ten utrzymał w mocy.Sąd Najwyższy zmienił z urzędu wspomniany wyrok również w części nie zaskarżonej, tj. co do Irosława M., prawomocnie skazanego za przestępstwa określone w: 1) art. 208 w związku z art. 58 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności i 3.000 zł grzywny, 2) art. 29 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o środkach farmaceutycznych i odurzających oraz artykułach sanitarnych (Dz. U. Nr 1, poz. 4 z późn. zm.) w zbiegu z art. 161 i w związku z art. 58 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 7.000 zł grzywny, 3) art. 199 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny - oraz łącznie na karę 3 lat pozbawienia wolności i 10.000 zł grzywny z jednoczesnym zasądzeniem od niego - solidarnie ze współskazanym Władysławem K. - na rzecz pokrzywdzonej jednostki wojskowej odszkodowania pieniężnego w kwocie 2.913,50 zł z 8% odsetkami od dnia 9 września 1976 r. (art. 363 § 1 k.p.k.) przez:a) przyjęcie, że czyn tegoż Irosława M. wymieniony wyżej w pkt 3, a zakwalifikowany jako odrębne przestępstwo przewidziane w art. 199 § 1 k.k., stanowi fragment przestępstwa ciągłego wymienionego wyżej w pkt 1, jednocześnie kwalifikując go z art. 208 w zbiegu z art. 199 § 1 i w związku z art. 58 k.k.,b) uchylenie kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny orzeczonej Irosławowi M. na podstawie art. 199 § 1 i art. 36 § 3 k.k. (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca oskarżonego Władysława K. w rewizji zarzucił sądowi pierwszej instancji: 1) obrazę przepisów postępowania (art. 387 pkt 2 k.p.k.), polegającą na nierozważeniu wszystkich okoliczności i w rezultacie na niezasadnym daniu wiary wyjaśnieniom Irosława M. w części pomawiającej Władysława K. o współudział w przestępnej działalności oraz 2) błąd w ustaleniach faktycznych (art. 387 pkt 3 k.p.k.), wyrażający się w przyjęciu, że Władysław K. dopuścił się zarzuconych mu czynów. Na tej podstawie obrońca wnosił o uchylenie wyroku skazującego Władysława K. i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania albo o zmianę tegoż wyroku przez uniewinnienie oskarżonego.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, który popierał rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Postawiony sądowi pierwszej instancji w rewizji zarzut błędnej oceny dowodów i - w konsekwencji - także zarzut błędnego ustalenia przebiegu zdarzeń nie jest zasadny.Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo i wszechstronnie wykazał, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Irosława M. w części pomawiającej oskarżonego Władysława K. o współudział w przestępczej działalności. Argumenty sądu pierwszej instancji były przy tym bardzo poważne (...).Rewizja nie próbuje nawet podważyć żadnego z tych argumentów, natomiast opierając się na mało ważnych szczegółach stara się przeforsować własną ocenę dowodów jako wyłącznie trafną. Nie trzeba zatem przeprowadzać żadnych dalszych rozważań na ten temat, by móc stwierdzić, że nie tylko zarzuty rewizji, ale przede wszystkim jej żądania są niezasadne.II. Niezasadność rewizji nie oznacza jednak jeszcze tego, że wyrok sądu pierwszej instancji jest trafny pod każdym względem.W dwóch bowiem kwestiach wyrok ten zapadł z obrazą przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.).Przede wszystkim należy podkreślić, że nie wiadomo, dlaczego Irosław M. i Władysław K. skazani zostali za trzy przestępstwa, a nie za dwa przestępstwa. Czyny tych oskarżonych opisane w pkt 3 zaskarżonego wyroku, a zakwalifikowane jako odrębne przestępstwo określone w art. 199 § 1 k.k., według aktu oskarżenia stanowiły fragment przestępstwa ciągłego opisanego w pkt 1 wyroku (art. 208 w związku z art. 58 k.k.). To prawda, że akt oskarżenia reprezentował stanowisko, iż kradzieże leków w marcu 1976 r. dokonane były - podobnie jak kradzieże późniejsze - z włamaniem, ale sąd pierwszej instancji tego stanowiska nie podzielił, dopatrując się tutaj jedynie zwykłej kradzieży mienia społecznego (art. 199 § 1 k.k.). Okoliczność jednak, że w pewnych wypadkach zagarnięcie mienia społecznego miało postać zwykłej kradzieży (art. 199 § 1 k.k.), w innych zaś - postać kradzieży z włamaniem (art. 208 k.k.), sama przez się nie stoi na przeszkodzie przyjęciu konstrukcji przestępstwa ciągłego (art. 58 k.k.). Mając zaś na względzie, że kradzieże leków w okresie od marca 1976 r. do września 1976 r. dokonywane były przez oskarżonych zgodnie z zawartym przez nich porozumieniem, w jednakowych lub podobnych okolicznościach oraz z myślą o spieniężeniu tych leków, co wskazuje na uprawianie określonego procederu, należy odpowiednio zmienić ocenę prawną czynów oskarżonych: Władysława K. na podstawie art. 404 k.p.k., a Irosława M. na podstawie art. 384 k.p.k., co oczywiście pociąga za sobą uchylenie orzeczonych im kar jednostkowych za czyn opisany w pkt 3 wyroku (...).