Rw 549/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski (sprawozdawca). Sędziowie: płk E. Olczak, płk W. Morawski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk E. Wiącek.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 1979 r. na rozprawie sprawy Marka S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 10.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez podprokuratora Prokuratury Warszawskiej Okręgu Wojskowego na niekorzyść i obrońcy od wyroku Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w N. z dnia 12 grudnia 1978 r.nie uwzględnił rewizji prokuratora oraz obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) W rewizji od powyższego wyroku prokurator zarzucił:1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 199 § 1 k.k., wynikającą z jego bezzasadnego zastosowania do czynu przypisanego oskarżonemu, mimo że czyn ten wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 200 § 1 k.k.;2) wymierzenie oskarżonemu Markowi S. kary rażąco niewspółmiernie łagodnej.W związku z tym prokurator wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez zakwalifikowanie czynu oskarżonego Marka S. z art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k. oraz wymierzenie mu kary w granicach podanych we wniosku złożonym przez oskarżyciela w toku rozprawy przed sądem pierwszej instancji, tj. 3 lat pozbawienia wolności i 20.000 zł grzywny.Obrońca natomiast, zarzucając wymierzenie oskarżonemu kary rażąco surowej, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności oraz złagodzenie - na podstawie art. 57 § 2 pkt 1 k.k. - kary grzywny (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizje nie są zasadne.Oskarżony Marek S. był zatrudniony w jednostce wojskowej w N. na stanowisku kreślarza. Wbrew jednak nazwie praca jego nie miała nic wspólnego z kreśleniem. Z załączonego do akt odpisu obowiązków wynika, że miał on m.in. "pobierać i rozliczać się z bloczków WDP i bloczków dowodów wpłaty" oraz dokonywać jeden raz w tygodniu wpłaty pieniędzy do kasy za przejazdy nie limitowane publicznymi środkami lokomocji. Oskarżonemu zatem poruczono wykonywanie obowiązków, których łącznie wykonywać nie wolno, zabrania tego bowiem wyraźnie przepis § 11 ust. 2 przepisów o przejazdach i przewozach na koszt wojska - Szt. Gen. 301/62.W związku z tym należy stwierdzić, że całkowicie nieprzekonujące jest twierdzenie rewizji prokuratora, jakoby w niniejszym wypadku przepis § 11 ust. 2 cytowanych przepisów nie miał zastosowania. Dowódca jednostki nie może wbrew obowiązującym przepisom powierzać nikomu mienia społecznego. Dlatego stwierdzić należy, że polecenie pracownikowi cywilnemu przez dowódcę jednostki wojskowej, wbrew obowiązującym przepisom, przyjmowania pieniędzy za nie limitowane przejazdy publicznymi środkami komunikacji i jednocześnie wypisywania zleceń na takie przejazdy nie pozbawia wprawdzie przyjętych pieniędzy charakteru mienia społecznego, jednakże osoba, której je powierzono, nie ponosi za zabór tego mienia odpowiedzialności kwalifikowanej.Nie naruszył zatem sąd pierwszej instancji prawa materialnego, kwalifikując czyn oskarżonego z art. 199 § 1 k.k. (...).