Rw 96/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski (sprawozdawca). Sędziowie: płk. E. Olczak, płk W. Morawski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 1980 r. na rozprawie sprawy Józefa M., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 303 § 3 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy aresztu wojskowego, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 25 lutego 1980 r., uwzględniając rewizję obrońcy, zmienił zaskarżony wyrok przez zastosowanie na podstawie art. 57 § 1 i 3 pkt 3 k.k. w związku z art. 25 § 2 k.k. nadzwyczajnego złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary do 4 miesięcy aresztu wojskowego,i z tą zmianą wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji, zarzucając rażącą niewspółmierność kary za przypisany oskarżonemu czyn w zestawieniu z ujawnionymi na rozprawie jego cechami osobowymi, wymagającymi poddania go badaniom biegłych lekarzy psychiatrów, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary przez jej złagodzenie i warunkowe zawieszenie wykonania złagodzonej kary albo o dopuszczenie dowodu z dwóch biegłych lekarzy psychiatrów w celu zbadania poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia przypisanego mu czynu, a w szczególności czy miał on pełną czy też ograniczoną - a jeżeli tak, to w jakim stopniu - zdolność kierowania swym postępowaniem (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zawarty w rewizji postulat obrońcy o zbadanie oskarżonego przez lekarzy psychiatrów został uwzględniony w toku rozprawy rewizyjnej. Lekarze ci po zbadaniu oskarżonego wydali orzeczenie, że jest on w lekkim stopniu niedorozwinięty umysłowo, w okresie zarzuconego mu czynu znajdował się w stanie reakcji sytuacyjnej i miał wówczas ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swym postępowaniem w myśl art. 25 § 2 k.k.Wobec ujawnienia tak poważnych mankamentów zdrowia psychicznego oskarżonego i wobec braku w sprawie jakichkolwiek okoliczności przemawiających przeciwko zastosowaniu wobec niego nadzwyczajnego złagodzenia kary, o co wniósł w rewizji obrońca oskarżonego, należało to złagodzenie zastosować i w myśl art. 57 § 1 i 3 pkt 3 k.k. wymierzyć mu karę w wysokości oznaczonej w wyroku. Dodatkowo za łagodnym potraktowaniem oskarżonego przemawia jego zachowanie się w czasie nielegalnego pobytu poza jednostką, które słusznie sąd pierwszej instancji uznał za zasługujące na aprobatę. Oskarżony bowiem podczas samowolnego przebywania poza jednostką pomagał znajomej dziewczynie w opiekowaniu się kalekim ojcem. Przepis art. 50 § 2 k.k. nakazuje uwzględnić przy wymiarze kary m. in. zachowanie sie sprawcy po popełnieniu przestępstwa. Skoro zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa ma tak istotne znaczenie, to tym bardziej powinno mieć tu znaczenie zachowanie się sprawcy w czasie popełnienia przestępstwa trwałego. Dlatego należy wyrazić pogląd, że zachowanie się żołnierza w czasie bezprawnego pobytu poza jednostką wojskową jest istotną okolicznością, którą sąd powinien uwzględnić przy wymiarze kary.