Rw 549/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Górski, płk A. Szuszkiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 1975 r. na rozprawie sprawy Andrzeja G., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w art.: 1) 303 § 3 k.k. - z zastosowaniem art. 293 § 1 k.k. - na karę 10 miesięcy aresztu wojskowego, 2) 256 § 1 i 2 k.k. - z zastosowaniem art. 293 § 1 k.k. - na karę 6 miesięcy aresztu wojskowego oraz 3) łącznie na karę 1 roku aresztu wojskowego, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 19 września 1975 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji wnosi o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary, przy czym powołuje się m.in. na to, że oskarżony wykazuje cechy psychopatyczne, które czynią go zdolnym do służby wojskowej tylko na określonych stanowiskach (...).Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, który popierał rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie zasługuje na uwzględnienie.1. Na wstępie trzeba zauważyć, że niektóre z powołanych przez obrońcę okoliczności (...) sprzeczne są z ustaleniami sądu pierwszej instancji, których obrońca nie usiłował nawet podważyć (...). Samo zaprezentowanie przez obrońcę przeciwnej wersji bez wykazania, że sąd pierwszej instancji popełnił błąd w ocenie dowodów, nic w ustaleniach tego sądu oczywiście zmienić nie może, gdyż w tej sytuacji pozostają one pod ochroną art. 4 § 1 k.p.k.2. Inne z powołanych przez obrońcę okoliczności albo dla wymiaru kary nie mają istotnego znaczenia, albo zostały przez sąd pierwszej instancji uwzględnione w dostatecznym stopniu. W szczególności nie ma istotnego znaczenia okoliczność, że oskarżony jest zdolny do służby wojskowej tylko na określonych stanowiskach. Stwierdzenie u sprawcy przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej zdolności do tej służby jedynie na określonych stanowiskach ma znaczenie dla wymiaru kary (art. 50 k.k.) tylko wtedy, gdy: a) sprawca pełnił służbę wojskową na stanowisku, do którego zajmowania nie był zdolny, oraz b) fakt ten miał wpływ na popełnienie przez niego przestępstwa. W konkretnym zaś wypadku sytuacja taka nie zachodziła (...).