V K 40/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Rek (sprawozdawca).Sędziowie: M. Paluch, S. Kotowski.Prokurator Generalnej Prokuratury: S. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zachariasza G. oskarżonego z art. 25 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 66 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść oskarżonego od postanowienia Sądu Powiatowego w Cieszynie z dnia 8 sierpnia 1962 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 1, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżone postanowienie i wniosek obrońcy skazanego Zachariasza G. o zastosowanie aresztu domowego pozostawił bez uwzględnienia.Sąd Powiatowy w Cieszynie wyrokiem z dnia 16 lutego 1962 r. skazał oskarżonego Zachariasza G. na mocy art. 25 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 66 § 1 u.k.s. na 1 miesiąc aresztu i grzywnę w kwocie 5.000 zł za to, że dnia 10 października 1961 r. w C., powracając z zagranicy do kraju, naraził Skarb Państwa na utratę należności celnych w sumie 1.760 zł przez wprowadzenie organu celnego w błąd w wyniku wręczenia pracownikowi celnemu deklaracji celnej, w której zataił przywóz 6 par pończoch nylonowych damskich, 1 parasola męskiego, 1 szminki do ust, 1 pary obuwia damskiego, 1 koszuli męskiej, 3 par skarpet elastycznych, 1 szalika jedwabnego, 2 złotych bransolet wagi 0,07 kg i 1 zegarka damskiego z żółtego metalu, dokonując tego czynu jako recydywista.Sąd Wojewódzki w Katowicach wyrokiem z dnia 23 maja 1962 r. zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że obniżył oskarżonemu Zachariaszowi G. karę aresztu do 1 tygodnia.Sąd Powiatowy w Cieszynie, wykonując powyższą orzeczoną karę pozbawienia wolności, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1962 r. zastosował do skazanego Zachariasza G. areszt domowy w wymiarze 7 dni.Od wymienionego wyżej postanowienia Sądu Powiatowego w Olsztynie z dnia 8 sierpnia 1962 r. Minister Sprawiedliwości w terminie przez ustawę przewidzianym założył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego, zarzucając temu postanowieniu obrazę art. 3 u.k.s. przez zastosowanie do skazanego Zachariasza G. aresztu domowego.W konkluzji rewizja nadzwyczajna wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wykonawczego i o pozostawienie wniosku obrońcy skazanego Zachariasza G. o zastosowanie aresztu domowego bez uwzględnienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zaskarżone rewizją nadzwyczajną postanowienie wykonawcze Sądu Powiatowego w Cieszynie z dnia 8 sierpnia 1962 r. było nietrafne z niżej przedstawionych względów.Wprowadzoną rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 7 lutego 1928 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) instytucję aresztu domowego utrzymał nadal w mocy art. 3 przepisów wprowadzających kodeks karny z 1932 r. w rozmiarze przewidzianym w tym przepisie. Jednakże tej formy wykonania kary aresztu nie przyjęła ustawa karna skarbowa, której przepisy mają zastosowanie do czynu oskarżonego G. Jak wiadomo, powyższa ustawa ma własną część ogólną, respektuje zaś tylko te przepisy części ogólnej kodeksu karnego z roku 1932, które są szczegółowo wymienione w art. 3 u.k.s. W przepisie tym wymieniony jest między innymi art. 40 k.k. dotyczący wymiaru kary aresztu, jednakże pomija się w nim art. 5 przepisów wprowadzających k.k., co oznacza, że ustawa karna skarbowa nie dopuszcza aresztu domowego w razie skazania na areszt w rozmiarze 1 tygodnia.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.