V KK 110/22

Sygn. akt V KK 110/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Wełpa na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie M. C. skazanego z art. 244 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 marca 2022 r. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w W., wyrokiem nakazowym z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II K (…), uznał M. C. za winnego tego, że w dniu 24 września 2021 r. w W. na ul. P. kierował pojazdem marki F. (…) o nr rej. (…), przez co nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w O. w dniu 3 lutego 2021 r., sygn. akt II K (…), 2 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres roku oraz orzeczonego przez Sąd Rejonowy w W. w dniu 19 lutego 2021 r., sygn. akt II K (…), zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres roku, tj. przestępstwa z art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k., przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., skazał go na karę grzywny w wysokości 45 stawek dziennych, określając wartość jednej stawki na kwotę 20 zł oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 3 lata. Powyższy wyrok, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z dniem 15 grudnia 2021 r. W dniu 8 marca 2022 r. kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył go w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na niekorzyść M. C.. Zarzucił rażące oraz mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 37a § 1 k.k., polegające na wymierzeniu oskarżonemu wyrokiem nakazowym, za przypisane mu przestępstwo z art. 244 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. kary grzywny w wysokości 45 stawek dziennych, przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych, podczas gdy, stosownie do brzmienia art. 37a § 1 k.k., wymierzona kara grzywny nie mogła być niższa niż 100 stawek dziennych, to jest wymierzenie jej poniżej dolnego progu przewidzianego w naruszonym przepisie ustawy karnej. Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w powyższym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, co uzasadnia jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 37a § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym zarówno w czasie popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu, jak również w czasie orzekania, jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec między innymi grzywnę nie 3 niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Sąd Rejonowy w W. uznając, że jest możliwe orzeczenie wobec M. C. za przypisany mu występek z art. 244 k.k. kary grzywny na podstawie art. 37a § 1 k.k., powinien był orzec tę karę w wysokości co najmniej 100 stawek dziennych, nie przekraczając jednocześnie granicy tej kary, określonej w art. 33 § 1 i 3 k.k. – a przy tym orzec również środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Tymczasem zaskarżonym wyrokiem nakazowym oskarżonemu, oprócz środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, wymierzono karę grzywny w wysokości 45 stawek dziennych, a więc poniżej dolnego progu przewidzianego w przepisie art. 37a § 1 k.k. Bez wątpienia więc wyrok w zaskarżonej części dotknięty jest wskazanym w zarzucie kasacji uchybieniem, stanowiącym rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało istotny wpływ na jego treść. W związku z tym konieczne było uchylenie tego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym Sąd ten, mając na uwadze treść art. 37a § 1 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k., wymierzy oskarżonemu karę grzywny w granicach określonych tymi przepisami. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.