V KK 126/23

WyrokIzba Karna2023-05-15

Skład orzekający: Andrzej Tomczyk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku sądu odwoławczego, złożony w kasacji, powinien zostać uwzględniony, gdy zarzuty kasacyjne nie wskazują na oczywistą zasadność?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku sądu odwoławczego. Możliwość wstrzymania wykonania orzeczenia ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko wtedy, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność. Argumentacja przedstawiona w kasacji nie była tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku sądu odwoławczego.
Stan faktyczny
Obrońcy skazanego P. P. wnieśli kasację od wyroku sądu okręgowego, który zmieniał wyrok sądu rejonowego. W ramach kasacji złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Podnieśli zarzuty dotyczące m.in. dopuszczenia jako dowodu zeznań małoletniego bez odpowiedniego pouczenia, wadliwego działania kuratora oraz dowolnej oceny dowodów przez sąd odwoławczy. Twierdzili również, że wykonanie wyroku spowodowałoby nieodwracalne skutki dla zdrowia skazanego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku sądu okręgowego.

Pełny tekst orzeczenia

V KK 126/23 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie P. P. skazanego z art. 200 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 maja 2023 r., na posiedzeniu bez udziału stron, wniosku obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt IV Ka 577/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt akt II K 664/20, postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji wywiedzionej w sprawie skazanego P. P. obrońcy wnieśli o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt IV Ka 577/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt akt II K 664/20. Podnieśli, że zarzuty kasacyjne (a w szczególności: wydanie wyroku skazującego w oparciu o „zeznania” małoletniego N. P., które nie mogą stanowić dowodu w sprawie wobec braku pouczenia świadka o uprawnieniach wskazanych w art. 191 § 2 k.p.k., a także złożenia tych „zeznań” w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, rażąco nierzetelnie przeprowadzona kontrola instancyjna wyroku Sądu I instancji, naruszenie prawa skazanego do rzetelnego procesu w wyniku V KK 126/23 2 nieuprawnionego działania w postępowaniu sądowym w obu instancjach - na prawach strony - kuratora, który nie złożył skutecznie oświadczenia o działaniu przez małoletniego N. P. w charakterze oskarżyciela posiłkowego oraz udzielał w toku postępowania przed sądem I instancji substytucji m.in. pełnomocnikowi z wyboru matki dziecka, czy rażąco sprzeczną z zasadami procesu i dowolną ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd Odwoławczy) są na tyle doniosłe, że powinny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Odwoławczego; nadto wykonanie wyroku spowodowałoby nieodwracalne skutki dla zdrowia skazanego; skazany zgłosił się na leczenie psychiatryczne w Szpitalu w B. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według którego orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w art. 532 k.p.k. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że zawarta w kasacji obrońców skazanego argumentacja nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku sądu odwoławczego. W tej sytuacji, respektując wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. zasadę bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 532 § 1 k.p.k. a contrario). V KK 126/23 3

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 200 § 1 KKart. 191 § 2 KPKart. 9 § 2 KKart. 532 KPKart. 9 § 1art. 532 § 1 KPK§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 21.07.2026. · PDF źródłowy