V KK 261/19

Sygn. akt V KK 261/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 września 2019 r., sprawy K. K. skazanego z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt XVII Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.. z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt VIII K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE K. K. został oskarżony o to, że: I. „w dniu 6 kwietnia 2017 r. w P., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany w ilości 313,60 grama netto, co stanowi co najmniej 2059 dawek tego środka”, tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; II.„w okresie od kwietnia 2016 r. do 5 kwietnia 2017 r. w P., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie środkami 2 odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznej ilości w ten sposób, że środki odurzające w postaci marihuany co najmniej 52 razy w ilościach 600-1000 gramów tygodniowo za kwotę 25 zł za gram oraz w wyżej wskazanym okresie substancje psychotropowe w ilości cztery razy po 100 gram amfetaminy za kwotę 12 zł za gram oraz w marcu 2017 r. 290 tabletek MDMA za kwotę 7 zł za tabletkę przekazywał w celu dalszej odsprzedaży D. P., który następnie pobrane narkotyki przekazał w celu dalszej odsprzedaży D. S. za kwoty 27 zł za gram marihuany, 15 zł za gram amfetaminy i 10 zł za tabletkę MDMA”, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Rejonowy w P., wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., uznał K. K. za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to skazał go na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1). Uznał oskarżonego za winnego również czynu z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. polegającego na tym, że „w okresie od kwietnia 2016 r. do 5 kwietnia 2017 r. w P., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu góry powziętego zamiaru brał udział w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznej ilości w ten sposób, że środki odurzające w postaci marihuany w ilości 25.000 gramów za kwotę 25 zł za gram oraz w wyżej wskazanym okresie substancje psychotropowe w ilości cztery razy po 100 gram amfetaminy za kwotę 12 zł za gram oraz w marcu 2017 r. 290 tabletek MDMA za kwotę 7 zł za tabletkę przekazywał w celu dalszej odsprzedaży D. P., który następnie pobrane narkotyki przekazał w celu dalszej odsprzedaży D. S. za kwoty 27 zł za gram marihuany, 15 zł za gram amfetaminy i 10 zł za tabletkę MDMA” i za to skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 20 zł każda (pkt 4). Na podstawie art. 85 § 1 i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca oskarżonego i zarzucił: 1. „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o winie oskarżonego w odniesieniu do pkt 4 wyroku, mający wpływ na jego treść, 3 poprzez przyjęcie przez Sąd, iż oskarżony systematycznie co tydzień w okresie od kwietnia 2015 r. do kwietna 2016 r. brał udział w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w sytuacji gdy z konsekwentnych zeznań świadka D. P. wynika, iż miało to miejsce raz na dwa tygodnie, przy czym nie przeczą temu zeznania D. S., a w konsekwencji Sąd błędnie ustalił, że ilość środka odurzającego znajdująca się w obrocie wyniosła 25 kg, bowiem była dokładnie mniejsza o połowę; 2. rażącą niewspółmierną surowość kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności oraz kar jednostkowych wymierzonych wobec oskarżonego, przy czym do naruszenia doszło wskutek nieuwzględnienia w pełni całokształtu zachodzących w sprawie okoliczności łagodzących w stosunku do oskarżonego – tj. przyznania się oskarżonego do zarzucanych mu czynów, wyrażonej skruchy, refleksji nad sowim zachowaniem, uprzedniej niekaralności, dążeniu do maksymalnego uproszczenia i przyspieszenia postępowania karnego. Ponadto Sąd łącząc kary za poszczególne przestępstwa zastosował niemal pełną kumulację kar (z różnicą zaledwie 4 miesięcy), w sytuacji gdy oba czyny przypisane oskarżonemu były skierowane przeciwko temu samemu dobru prawnie chronionemu (zbieżność podmiotowo – przedmiotowa) i popełnione niemal w tym samym czasie i przy wykorzystaniu tych samych okoliczności”. W oparciu o powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 4 i przyjęcie, że oskarżony w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, brał udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci marihuany w okresie od kwietnia 2016 r. do kwietnia 2017 r. w ilości nie mniejszej niż 12,5 kg, złagodzenie kary łącznej wymierzonej przez Sąd I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2018 r., Sąd Okręgowy w P. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na „zaniechaniu w stopniu wystarczającym rozważenia przez Sąd odwoławczy wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku 4 odwoławczym obrońcy skazanego i tak: poprzez nie odniesienie się w stopniu wystarczającym do zarzutu błędu w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia poprzez przyjęcie przez Sąd II instancji za Sądem I instancji w całości ustaleń faktycznych za swoje, pomimo tego, iż nieprawdziwe są twierdzenia, że skazany systematycznie co tydzień przez rok czasu brał udział w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, kiedy to właśnie z zeznań kluczowych świadków, tj. D. S. i D. P. złożonych na rozprawie wynika, iż miało to miejsce raz na dwa tygodnie przez okres roku czasu, a ilość środka odurzającego znajdująca się w obrocie była nie większa niż 12,5 kg, a nie tak jak twierdzi cały czas Sąd II instancji za Sądem I instancji 25.000 gramów”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroków Sądu Rejonowego w P. i Sądu Okręgowego w P. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja podlegała oddaleniu jako oczywiście bezzasadna, gdyż podniesione w niej zarzuty rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. okazały się chybione. Przedstawiona w kasacji argumentacja w istocie sprowadza się do zanegowania przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji, następnie zaaprobowanej przez Sąd odwoławczy, oceny zebranych w sprawie dowodów i podważenia dokonanych ustaleń faktycznych, co do ilości środków odurzających w postaci marihuany, które skazany przekazał innej osobie w celu dalszej odsprzedaży. Skarżąca podjęła w ten sposób próbę przekształcenia apelacyjnego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (niedopuszczalnego w nadzwyczajnym środku zaskarżenia) w zarzut naruszenia prawa procesowego. Podniesienie takich zarzutów miało więc na celu jedynie zainicjowanie postępowania kasacyjnego z naruszeniem dyspozycji art. 519 k.p.k. i przy obejściu podstaw kasacji określonych w art. 523 § 1 k.p.k. Tymczasem, bez wątpienia postępowanie kasacyjne nie stanowi trzeciej instancji, ani też nie oznacza ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już prawomocnym wyrokiem. Kasacja jest 5 nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, mającym na celu zbadanie zarzutów skierowanych pod adresem sądu odwoławczego, sprowadzających się do zakwestionowania sposobu jego postępowania i zakresu przeprowadzonej przez niego kontroli instancyjnej. Jakkolwiek powielenie w kasacji argumentacji przedstawionej wcześniej w zwykłym środku odwoławczym może być w niektórych sytuacjach skuteczne, jednak dotyczy to jedynie przypadków, gdy Sąd odwoławczy nie rozpoznał należycie wszystkich zarzutów apelacyjnych i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia zgodnie z dyspozycją art. 457 § 3 k.p.k. Tymczasem zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego w P. spełnia standard wyznaczony przez art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy przeprowadził bowiem kontrolę instancyjną zaskarżonego apelacją wyroku w sposób wszechstronny, nie pomijając w swoich rozważaniach żadnego z zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy K. K.. I tak, na s. 2-7 uzasadnienia Sąd ten szczegółowo odniósł się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, w tym do kwestii częstotliwości udziału skazanego w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w szczególności marihuaną, oraz kwestii ilości tego środka odurzającego będącego przedmiotem obrotu. Słusznie uznał, że rzetelna analiza i ocena zebranych w sprawie dowodów osobowych, w szczególności zeznań świadków D. P. i D. S. w powiązaniu z faktem ich prawomocnych skazań m.in. za przestępstwa udziału w obrocie takimi samymi ilościami marihuany, uprawniała ten Sąd do przyjęcia, iż K. K. w okresie od kwietnia 2016 r. do 5 kwietnia 2017 r. przekazał D. P. łącznie 25.000 gramów marihuany, a także substancje psychotropowe w postaci amfetaminy i tabletek MDMA. Prawidłowo też Sąd ten ustalił, że skazany przekazywał D. P. średnio raz w tygodniu marihuanę w ilości średnio po 500 gramów (a nie jak zarzucono w akcie oskarżenia 52 razy w ilościach 600-1000 gramów), niemniej zdarzało się – podczas wyjazdów K. K. – że między spotkaniami tych mężczyzn mijały dwa lub trzy tygodnie i wówczas skazany przekazywał tej osobie odpowiednio więcej środków odurzających. Autorka kasacji nie przyjmuje tego do wiadomości i - odwołując się do tych fragmentów zeznań świadków, które są najbardziej korzystne dla skazanego - w dalszym ciągu polemizuje z tymi ustaleniami. Do tej problematyki 6 w stopniu wystarczającym odniósł się jednak Sąd odwoławczy wskazując, że podstawą ustaleń faktycznych były zeznania świadków D. P. i D. S. złożone w postępowaniu przygotowawczym, z których jasno wynikała ilość narkotyków i częstotliwość ich przekazywania przez skazanego. Nie uszło też jego uwagi, że na rozprawie głównej świadkowie zeznawali zdecydowanie mniej szczegółowo i w miarę kolejnych pytań, zmniejszali ilość transakcji dokonywanych z oskarżonym, niemniej równocześnie podtrzymali oni swoje relacje złożone w postępowaniu przygotowawczym. Co więcej, zeznania świadka D. S. – spontanicznie potwierdzone na rozprawie głównej – znalazły potwierdzenie również w zeznaniach innych osób, w tym P. C. , P. O. , D. S. , Ł. K. , J. G. , M. M. , M. B. , D. A. czy A. S., co tylko przydało im waloru wiarygodności. W świetle powyższego nieuprawnione jest twierdzenie obrońcy, jakoby na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego można było jedynie przyjąć, że przekazywanie marihuany w ilości 500 gramów miało miejsce raz na dwa tygodnie, a w związku z tym ilość tego narkotyku wprowadzona do obrotu przez skazanego wynosiła w sumie ok. 12,5 kg, a nie 25 kg, jak przyjęły Sądy orzekające w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że rola sądu odwoławczego sprowadza się do przeprowadzenia kontroli orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, a nie do ponownego rozpoznania sprawy w całej rozciągłości. Podstawowym zadaniem tego Sądu jest zatem przede wszystkim weryfikacja zarzutów podniesionych w środku odwoławczym i w oparciu o przeprowadzone dowody ocena prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji. Z zadania tego – jak wskazano powyżej – Sąd odwoławczy wywiązał się należycie, stąd nie doszło w postępowaniu przed tym Sądem do naruszenia wskazanych w zarzucie kasacji przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. orzekł, jak w postanowieniu. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. l.n