V KK 267/12

Sygn. akt V KK 267/12 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy K. R. i A. S. skazanych za popełnienie przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innych z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych, od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 września 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 lutego 2011 r. postanowił 1. oddalić obie kasacje jako oczywiście bezzasadne; 2. zwolnić K. R. i A. S. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. U Z A S A D N I E N I E Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacje wniesione przez obrońcę skazanych K. R. i A. S. są oczywiście bezzasadne, z uwagi jednak na złożone przez skazanych wnioski, Sąd Najwyższy zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k., sporządził uzasadnienie postanowienia. Przede wszystkim należy zauważyć, że obrońca skazanych zaskarżając prawomocny wyrok Sądu Okręgowego, w imieniu obojga skazanych, wniósł wspólną kasację podnosząc tylko i wyłącznie jeden zarzut. Zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. wyrażające się w nieuwzględnieniu wniosku dowodowego obrońcy o ponowne przesłuchanie świadka 2 M. B. w postępowaniu odwoławczym”, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że świadek M.B. składał zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem zeznania dotyczące tylko i wyłącznie popełnionego przez skazaną A. S. przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że obrońca występujący również w imieniu skazanego K. R. w ogóle nie wskazał jakichkolwiek naruszeń prawa przez sąd odwoławczy, które miałyby wpływ na treść orzeczenia w części dotyczącej tego skazanego. Należy również stwierdzić, że na etapie postępowania odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. Nie jest bowiem prawdą to co twierdzi w kasacji obrońca skazanej A. S., że przedłożył on do wiadomości sądu pisemne oświadczenie M. B. o tym, że zeznawał on podczas rozprawy przez Sądem I instancji nieprawdę. Obrońca nie przedłożył bowiem oświadczenia świadka, a jedynie kartkę z zapisem komputerowym, nie wiadomo przez kogo wykonanym, rzekomo przeprowadzonej rozmowy telefonicznej pomiędzy skazaną a tym świadkiem. Do akt sprawy obrońca nie dołączył nawet dźwiękowej wersji tej rozmowy. Stwierdzić więc należy, że Sąd odwoławczy oddalając wniosek obrońcy o ponowne przesłuchanie świadka M. B., uznając że oczywiście zmierza on do przedłużenia postępowania karnego, nie naruszył przepisu art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. Sąd Najwyższy zwolnił skazanych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 624 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.