V KK 376/17

Sygn. akt V KK 376/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 lutego 2018 r., sprawy J. L. skazanego z art. 177 § 1 kk, art. 177 § 2 kk i art. 178 § 1 kk oraz z art. 178a § 1 kk z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 6 września 2016r. (sygn. akt II K […]) J. L. został uznany za winnego trzech występków: 1. z art. 177 § 1 w zw. Z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., 2. z art. 178a § 1 k.k., 3. z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Za te czyny wymierzono mu karę łączną w wymiarze 7 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt VII Ka […]) wyrok Sądu Rejonowego został utrzymany w mocy. 2 Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając temu rozstrzygnięciu: 1) „rażące, mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej kwalifikacji zachowania skazanego jako dwóch osobnych czynów, tj. czynu z art. 177 § 1 i 2 KK w związku z art. 178 § 1 KK (pkt. I części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w S.) oraz czynu z art. 178a § 1 KK (pkt. III części dyspozytywnej wyroku), podczas gdy czyn opisany w pkt. III wyroku stanowi w przedmiotowym stanie faktycznym czyn współukarany uprzedni, 2) rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, polegające na niezastosowaniu przez Sąd Odwoławczy dyspozycji art. 455 KPK, stanowiącego obowiązek Sądu Odwoławczego do poprawy błędnej kwalifikacji prawnej czynu, opisanej w pkt. 1 kasacji, niezależnie od podniesionych zarzutów i granic zaskarżenia, 3) rażące, mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, polegające na nierozważeniu zarzutu obrony, opisanego w pkt. 1 apelacji, wbrew dyspozycji art. 433 § 2 KPK w związku z art. 457 § 3 KPK, 4) rażące, mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, polegające na nierozważeniu zarzutu obrony, opisanego w pkt. 2 apelacji, tj. brak dokonania oceny, rozważenia i uzasadnienia przyczyny dokonanego przez skazanego gwałtownego skrętu, wbrew dyspozycji art. 433 § 2 KPK w związku z art. 457 § 3 KPK. W odpowiedzi na niniejszą kasację, zarówno Prokurator, jak i oskarżyciel posiłkowy wnieśli o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. W pierwszej kolejności, jako nietrafne ocenić należało zarzuty naruszenia prawa procesowego (pkt. 3 i 4 kasacji). Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego dostarcza argumentów do stwierdzenia, że na s. 8-9 Sąd ten odniósł się do zagadnień wskazywanych przez skarżącego w apelacji. Zdaniem Sądu Najwyższego uczynił to w sposób adekwatny. Pamiętać należy, że stopień szczegółowości rozważań sądu odwoławczego, w wykonaniu jego obowiązku wynikającego z art. 457 § 3 k.p.k., uzależniony jest od jakości wywodów zawartych 3 w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji oraz we wniesionym środku odwoławczym i w zależności od meritum sprawy może przybrać formę bardziej lub mniej rozbudowanego wywodu. W wielu wypadkach wystarczające jest zwykle wskazanie głównych powodów niepodzielenia zarzutów apelacji, a następnie odesłanie do szczegółów uzasadnienia wyroku sądu I instancji. Oczywiście, na Sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozpoznania wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym. Nie oznacza to jednak bezwzględnego wymogu szczegółowego umotywowania każdego argumentu. Jeżeli Sąd odwoławczy podziela w pełni dokonaną przez Sąd I instancji ocenę dowodów, może zaniechać szczegółowego odnoszenia się w uzasadnieniu swojego wyroku do zarzutów apelacji, gdyż byłoby to zbędnym powtórzeniem argumentacji tego sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2009 r., III KK 381/08, Lex Nr 512100; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 października 2007 r., III KK 120/07, Lex Nr 322853; z dnia 2 sierpnia 2006 r., II KK 238/05, Lex Nr 193046). Równie nietrafne okazały się powiązane ze sobą merytorycznie zarzuty z pkt. 1 i 2 kasacji. Rację ma skarżący, że zagadnienie jedności i wielości czynów na gruncie prawa karnego materialnego jest jednym z najbardziej skomplikowanych. Wielokrotnie na przestrzeni lat w różnych aspektach było omawiane w doktrynie. Przytaczanie, choćby wyrywkowo, opracowań w tym zakresie nie jest konieczne, gdyż stanowią one podstawową lekturę. Konieczne natomiast jest przypomnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002 r., I KZP 4/02, jako kompleksowo rozstrzygającego w materii zaistniałej w niniejszej sprawie. Omówiono w nim w zasadzie wyczerpująco konsekwencje przyjęcia każdej konfiguracji oceny relacji zachowań prowadzenia pojazdu w stanie intoksykacji i spowodowania wypadku drogowego z uwagi na ten stan. Kasacja wysuwa zarzuty związane z błędnym zastosowaniem prawa materialnego (z uzasadnienia kasacji wynika, że nie zastosowano wbrew poglądowi skarżącego art. 11 § 2 k.k.). Niestety skarga nie zawiera argumentacji, która nie byłaby już poruszana we wskazanym powyżej postanowieniu. Po prostu, z określonych przyczyn autor kasacji preferuje rozwiązanie odrzucone przez Sąd Najwyższy. Pamiętać należy, że podstawą kasacji może być jedynie rażące 4 naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść finalnego orzeczenia. Nie można jako takiego traktować samych tylko rozbieżności w doktrynie, czy też wyrażanych w nich poglądów przeciwnych do wyrażonych w zaskarżonym kasacją wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu I KZP 4/02 jest cytowane w kilkudziesięciu orzeczeniach i można bez ryzyka popełnienia błędu przyjąć, że teza w nim wyrażona przekuta została w stabilną linię orzeczniczą. Kasacja nie zawiera niestety argumentów, które przekonywałyby w sposób klarowny o błędności przyjętego przez sądy obu instancji poglądu prawnego. Wypada dodatkowo podkreślić, że z teoretyczno-prawnego punktu widzenia kwestia jedności/wielości czynów, w przypadku prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka narkotycznego i następnie spowodowania wypadku drogowego z uwagi na ten stan, nie podlega tylko abstrakcyjnemu rozstrzyganiu. W sprawie niniejszej rozważanie zachowań J. L. w myśl koncepcji forsowanej przez obronę musiało być z gruntu skazane na niepowodzenie, skoro ustalono, że oskarżony kierował samochodem będąc pod wpływem substancji psychotropowej i alkoholu w dniach 13-14 kwietnia 2014r. – poruszając się tym pojazdem wielokrotnie po różnych trasach, między innymi zakupując i następnie spożywając alkohol (czyn z pkt. 2) – a wypadek drogowy, w rzeczonym stanie, spowodował w dniu 14 kwietnia 2014 r. (czyn z pkt. 1). Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. aw