V KK 422/26

Sygn. akt V KK 422/26 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie G.R. skazanego z art. 57 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, po rozpoznaniu 26 października 2026 r., na posiedzeniu bez udziału stron, wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt V Ka 1251/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim z 23 lipca 2024 r., sygn. akt II K 1227/19, postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji wywiedzionej w sprawie skazanego G.R. obrońca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu kasacji podniosła m.in., że „zauważyć należy, że wprowadzenie do wykonania kary z zaskarżonego wyroku powoduje szereg konsekwencji w toku aktualnie odbywanej kary pozbawienia wolności, w szczególności w zakresie ponownego wydania wyroku łącznego, czy postępowania wykonawczego w jednostce penitencjarnej. Charakter przedmiotowej sprawy jest zawiły, jednakże wszelkie okoliczności winny być rozstrzygnięte z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, zaś Sygn. akt V KK 422/26 2 Sąd Odwoławczy pominął istotne okoliczności skupiając się na wybranych materiale dowodowym, a także dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według którego orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w art. 532 k.p.k. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność. Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że zawarta w kasacji obrońcy skazanego argumentacja nie jest tego rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku Sądu odwoławczego. W tej sytuacji, respektując wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. zasadę bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 532 § 1 k.p.k. a contrario). Andrzej Tomczyk [WB] [r.g.]