V KK 495/21

Sygn. akt V KK 495/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski w sprawie D. F. skazanego z art. 211 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 grudnia 2021 r., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 21 maja 2021 r., IV Ka (..), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 listopada 2020 r., III K (…) na podstawie art. 531 § 1 w zw. z art. 530 § 2 in fine i art. 523 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: 1) pozostawić kasację obrońcy skazanej bez rozpoznania; 2) obciążyć skazaną D.F. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r., III K (…), skazał oskarżoną D. F. za przestępstwo określone w art. 211 k.k., wymierzając jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby; jednocześnie orzeczono wobec oskarżonej grzywnę w wysokości 120 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 15 zł. Sąd Okręgowy w Ś., po rozpoznaniu apelacji oskarżonej i jej obrońcy, wyrokiem z dnia 21 maja 2021 r., IV Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. 2 Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca skazanej, zaskarżając je w całości na jej korzyść. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 211 k.k. w zw. z art. 97 § 2 k.r.o. oraz art. 26 § 1 k.k. (pkt I lit. a i b), a także naruszenie art. 438 § 4 (powinno być pkt 4) k.p.k. poprzez orzeczenie wobec oskarżonej kary nieadekwatnej do stopnia jej winy, postawy oraz okoliczności popełnienia czynu. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ś. i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w swoich odpowiedziach na kasację (odpowiednio pisma z dnia: 11 sierpnia 2021 r. oraz z dnia 12 sierpnia 2021 r.) wnieśli o pozostawienie kasacji bez rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesiona kasacja oparta jest na niedopuszczalnych podstawach kasacyjnych, wobec czego Prezes Sądu Okręgowego w Ś. (przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia – art. 93 § 2 k.p.k.) powinni wydać zarządzenie o odmowie jej przyjęcia. Wadliwe jej przyjęcie musiało skutkować wydaniem przez Sąd Najwyższy postanowienia o pozostawieniu kasacji bez rozpoznania (art. 531 § 1 w zw. z art. 530 § 2 in fine i art. 523 § 2 k.p.k.). Stosownie do art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenia tego nie stosuje się jedynie w wypadku kasacji wniesionej z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., a także do kasacji nadzwyczajnej wniesionej przez jeden z podmiotów szczególnych wskazanych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.). Uregulowanie to obowiązuje w polskim porządku prawnym już od ponad 21 lat (od 1 września 2000 r.) i obrońcy, jako profesjonalnemu reprezentantowi strony, powinno być znane i powinien je respektować przy wnoszeniu nadzwyczajnego środka zaskarżenia. W tej sprawie, pomimo tego, że wobec skazanej została orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywna, kasacja nie jest wniesiona z powodu bezwzględnych przyczyn odwoławczych, a jest oparta na innym rażącym 3 naruszeniu prawa, które to zarzuty – z uwagi na jednoznaczną treść art. 523 § 2 k.p.k. – są w tej sprawie niedopuszczalne. Wniesienie takiej kasacji w sposób oczywiście bezzasadny naraża skazaną na konieczność poniesienia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (w tym opłaty od kasacji), wynagrodzenia dla obrońcy, jeżeli zostało uiszczone, a niewykluczone także – kosztów zastępstwa procesowego oskarżyciela posiłkowego, jeżeli złoży wniosek o ich zasądzenie (do chwili wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy takiego wniosku nie złożył, stąd nie rozstrzygnięto w tej kwestii). Na marginesie wskazać też trzeba, że drugi z podniesionych zarzutów, choć jako naruszony wskazuje art. 438 pkt 4 k.p.k., jest w istocie zarzutem niewspółmierności kary, który to zarzut – jako podstawa kasacyjna – jest niedopuszczalny (por. art. 523 in fine k.p.k. w jego pierwotnym brzmieniu oraz art. 523 § 1 in fine k.p.k. w brzemieniu obowiązującym od dnia 1 września 2000 r.). Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.