V KKN 183/98

WyrokIzba Karna2000-09-19

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy likwidator spółki, który nie wykonał ugody sądowej dotyczącej wypłaty świadczeń pracowniczych z powodu braku środków na koncie spółki, może być uznany za winnego wykroczenia z art. 282 § 2 Kodeksu pracy?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że przypisanie likwidatorowi odpowiedzialności za wykroczenie polegające na niewykonaniu ugody sądowej jest nietrafne, jeśli niewykonanie to wynikało z niemożliwości wypełnienia obowiązku z powodu braku środków na koncie spółki. Odpowiedzialność za wykroczenia zaniechania uzależniona jest od istnienia rzeczywistej możliwości zachowania się zgodnie z istniejącym obowiązkiem.
Stan faktyczny
Państwowy Inspektor Pracy uznał likwidatora spółki T. W. za winnego niewykonania ugody sądowej dotyczącej wypłaty byłej pracownicy wynagrodzenia, ekwiwalentu za urlop i zasiłków. Sąd Rejonowy podtrzymał to rozstrzygnięcie. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację, zarzucając obrazę prawa. Sąd Najwyższy ustalił, że likwidator został ustanowiony po ostatniej wypłacie z konta spółki, a saldo konta było minimalne, co uniemożliwiło wykonanie ugody.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił T. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V KKN 183/98 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2000 r. Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym: Przewodniczący: I Prezes SN – Lech Gardocki (spr.) Sędziowie: SN – Wiesław Kozielewicz SN – Jerzy Steckiewicz Protokolant – Kamila Różańska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Stefana Szustakiewicza po rozpoznaniu w dniu 19 września 2000 r. sprawy T. W. skazanego z art. 282 § 2 Kodeksu pracy z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego (RPO […]) od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 23 sierpnia 1996 r., sygn. II Kws […] 2 uchyla zaskarżony wyrok i T. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. U Z A S A D N I E N I E Państwowy Inspektor Pracy orzeczeniem z dnia 21 maja 1996 r., sygn. […], uznał T. W. za winnego tego, że „do dnia 25 kwietnia 1996 r. Jako likwidator zakładu nie wykonał postanowienia Rejonowego Sądu Pracy w G. z dnia 29.03.1995 r., którym zakład zobowiązał się w ramach zawartej ugody do wypłacenia byłej pracownicy p. H. Ł. wynagrodzenia za miesiąc grudzień 1994 r., styczeń i luty 1995 r. w kwocie 1808 złotych i 20 groszy oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 1994 i 1995 r. w kwocie 1538 złotych i zasiłków rodzinnych za styczeń i luty 1995 r. w kwocie 66 zł i 80 groszy”, tj. za winnego wykroczenia z art. 282 § 2 w zw. z art. 262 § 1 i art. 94 § 5 Kodeksu pracy, i na podstawie tych przepisów wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł. Orzeczenie to zaskarżył obwiniony, składając żądanie skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 23.08.1996 r., sygn. Kws […], uznał T. W. za winnego tego, że: „w okresie od dnia 7 lutego 1996 r. do dnia 21 sierpnia 1996 r., jako likwidator zakładu nie wykonał ugody zawartej przed Rejonowym Sądem Pracy w G. z dnia 29.03.1995 r., w którym zakład zobowiązał się do wypłaty świadczeń na rzecz H. Ł. w zakresie wynagrodzenia za miesiąc grudzień 1994 r., styczeń i luty 1995 r. w kwocie 1808 zł i 20 gr oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 1994 i 1995 r. 3 W kwocie 1538 zł”, tj. wykroczenia określonego w art. 282 § 2 Kodeksu pracy, i na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 zł. Od wyroku tego, który uprawomocnił się w pierwszej instancji, kasację na korzyść T. W. złożył Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając, że został on wydany z oczywistą obrazą art. 282 § 2 Kodeksu pracy, polegającą na uznaniu obwinionego za winnego popełnienia przypisanego mu wykroczenia i ukaraniu go na podstawie wymienionego przepisu w warunkach występowania okoliczności wyłączającej możliwość ustalenia, iż jego zachowanie wypełniało znamiona tego wykroczenia. W konkluzji, autor kasacji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obwinionego T.W. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność za wykroczenia opiera się na wymaganiu by obwinionemu przypisano czyn wypełniający znamiona wykroczenia i by znamiona te były wypełnione w sposób zawiniony. W niniejszej sprawie zaniechanie wykonania przez obwinionego wykonania ugody zawartej przed sądem było wynikiem niemożliwości wypełnienia istniejącego obowiązku. Z akt sprawy Kws […] Sądu Rejonowego w G. (k.16) wynika, że T.W. został ustanowiony likwidatorem spółki „M.” uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia 17.11.1995 r. Oraz, że ostatnia wyplata z konta spółki nastąpiła 26.IV.1995 r., i od tego czasu saldo tego konta wynosiło 1,14 zł (k.26). W tej sytuacji przypisanie obwinionemu wypełnienia znamion tego wykroczenia nie jest trafne, ponieważ odpowiedzialność za wykroczenia polegające na zaniechaniu uzależniona jest od istnienia rzeczywistej możliwości zachowania się zgodnie z istniejącym obowiązkiem. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. 4 Przewodniczący: Pierwszy Prezes SN (Lech Gardocki) Sędziowie: SN (Wiesław Kozielewicz) SN (Jerzy Steckiewicz) aw f/es

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 282 § 2art. 262 § 1art. 94 § 5§ 2§ 1§ 5

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy