V KO 16/15

Sygn. akt V KO 16/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca) SSN Jarosław Matras w sprawie zażalenia R. O. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w N. z dnia 12 grudnia 2014r. o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 marca 2015 r., wniosku Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt V Kp […], w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania zażalenia innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Ż. w celu rozpoznania zażalenia R. O. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w N. z dnia 12 grudnia 2014r. o odmowie wszczęcia śledztwa. UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Rejonowej w odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w W., prezesa i wiceprezesa Sądu Rejonowego w W., prezesa Sądu Okręgowego w W. oraz sędziego Sądu Rejonowego w W. Postanowienie to zaskarżył R.O. W toku postępowania odwoławczego Sąd 2 Rejonowy w W. wystąpił z wnioskiem o przekazanie przedmiotowej sprawy w celu rozpoznania zażalenia innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Autor zażalenia w tej sprawie dąży do wszczęcia postępowania karnego w związku z czynnościami procesowymi i administracyjnymi podejmowanymi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej W., prezesów i wiceprezesów Sądu Okręgowego w W. i Sądu Rejonowego w W., a także sędziego tego ostatniego Sądu Rejonowego – który to sąd jest obecnie właściwy do rozpoznania środka odwoławczego wniesionego przez skarżącego. Jak wynika z treści wniosku – osoby, których czynności były przedmiotem decyzji prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego, pozostają w relacjach służbowych i zawodowych z sędziami Sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Jest oczywiste, że taka sytuacja – sama w sobie – nie podważa obiektywizmu sędziów sądu właściwego z mocy ustawy, ani nie przesądza o istnieniu wątpliwości co do ich bezstronności. W realiach tej sprawy, zastosowanie instytucji przewidzianej w przepisie art. 37 k.p.k., nie jest też wyrazem obawy w tym przedmiocie. Za uwzględnieniem wniosku o zmianę właściwości miejscowej przemawiała jednak troska o dobro wymiaru sprawiedliwości, rozumiane w tym wypadku, jako m.in. społeczny autorytet jego organów. Niezależnie bowiem od zachowania pełnego obiektywizmu przy rozpoznawaniu zażalenia przez konkretny skład orzekający – w odbiorze zewnętrznym rozpoznanie środka odwoławczego w tej sprawie w sądzie dotychczas właściwym, mogłoby prowadzić do powstania błędnych i szkodliwych dla wymiaru sprawiedliwości wątpliwości na temat ewentualnego istnienia więzi i zależności służbowej między sędziami sądu właściwego, a osobami, których działań zawodowych potencjalne śledztwo miałoby dotyczyć. Dla uniknięcia takiego skojarzenia i kierując się potrzebą kształtowania właściwego przekonania o bezstronności organów wymiaru sprawiedliwości uznano za uzasadnione skorzystanie z wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. W świetle okoliczności występujących w tej sprawie należało dojść do przekonania, że dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia przekazanie jej innemu sądowi 3 równorzędnemu (znajdującemu się całkowicie poza okręgiem Sądu Okręgowego w W.) – w celu rozpoznania wniesionego zażalenia. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. [l.n]