V KO 17/14

Izba Karna2014-04-03

Skład orzekający: Małgorzata Gierszon, Przemysław Kalinowski, Andrzej Ryński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy dobro wymiaru sprawiedliwości, uzasadnione stanem zdrowia oskarżonej uniemożliwiającym podróżowanie, może stanowić podstawę do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że stan zdrowia oskarżonej, przejawiający się w podeszłym wieku, ograniczonym układzie ruchu oraz konieczności kolejnych zabiegów medycznych, który uniemożliwia jej podróżowanie do sądu miejscowo właściwego, uzasadnia przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. w celu zapewnienia dobra wymiaru sprawiedliwości. Podkreślono, że skorzystanie z właściwości delegacyjnej jest wyjątkiem od zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd, dopuszczalnym jedynie w sytuacji, gdy dobro wymiaru sprawiedliwości tego wymaga.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w G. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy oskarżonej A. K. innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadnieniem był stan zdrowia 84-letniej oskarżonej, który ze względu na ograniczenia układu ruchu i konieczność kolejnych zabiegów medycznych, uniemożliwiał jej podróżowanie do sądu w G. Czynności procesowe z jej udziałem były już wcześniej przeprowadzane w miejscu jej zamieszkania w W.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt V KO 17/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący) SSN Przemysław Kalinowski SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca) na posiedzeniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. w sprawie A. K. oskarżonej z art. 286 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w G. zamieszczonego w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II K […], w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w G., wskazanym postanowieniem, na podstawie art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy oskarżonej A. K. do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu podkreślił, że stan zdrowia oskarżonej wykazany opinią Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej […] Uniwersytetu […] wprawdzie nie stanowi przeciwskazania do uczestnictwa w czynnościach procesowych, jednak ze względu na jej wiek – 84 lata i stwierdzone ograniczenia w zakresie układu ruchu biegli uznali za niewskazane podróże A. K. do siedziby sądu poza miejscowość zamieszkania. 2 Z tych względów wnioskujący Sąd uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości warunkowane potrzebą doprowadzenia do przeprowadzenia procesu, który okazuje się być mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu, uzasadnia przekazanie sprawy A. K. innemu sądowi równorzędnemu mającemu siedzibę w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w G. zasługuje na uwzględnienie. Trzeba przypomnieć, że korzystanie z właściwości delegacyjnej w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy zostanie wykazanie przez sąd inicjujący to postępowanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga takiego postąpienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575). Sąd Rejonowy uczynił zadość wskazanemu standardowi i w sposób wystarczający wykazał istnienie okoliczności, mieszczących się w pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości” użytym w dyspozycji art. 37 k.p.k., które w tym konkretnym przypadku wyczerpuje stan zdrowia oskarżonej uniemożliwiający prowadzenie rozprawy w sądzie miejscowo właściwym (zob. postanowienia SN: z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. II KO 50/08, OSNwSK 2008/1/1625, z dnia 21 lipca 2011 r., III KO 51/11, LEX nr 860626). Z opinii medycznej sporządzonej w dniu 19 listopada 2013 r. wynika, że A. K. cierpi na przewlekłą chorobę niedokrwienną serca – prawej i lewej komory. Nadto biegli ujawnili u oskarżonej stan po endoplastyce prawego stawu biodrowego z reoperacją z powodu obluzowania endoprotezy, jak też stan po cholecystektomii i appendektomii. Jeżeli te schorzenia zestawimy z podeszłym wiekiem oskarżonej oraz koniecznością kolejnego zabiegu operacyjnego z powodu obluzowania endoprotezy, to wnioski końcowe opinii biegłych sugerujące możliwość uczestnictwa oskarżonej jedynie w postępowaniu sądowym prowadzonym w pobliżu jej miejsca zamieszkania w pełni zasługują na aprobatę tym bardziej, że uwzględniają one aktualną dokumentacją medyczną oskarżonej oraz wynik jej bezpośredniego badania. 3 Wprawdzie wszyscy świadkowie podlegający wezwaniu na rozprawę zamieszkują w pobliżu siedziby Sądu Rejonowego w G., jednak stwierdzone u oskarżonej istotne ograniczenia układu ruchu mają charakter przewlekły i nie rokują ich ustąpienia. W konsekwencji uniemożliwiają one stawiennictwo oskarżonej w sądzie miejscowo właściwym. Podobna sytuacją wystąpiła w postępowaniu przygotowawczym. Dlatego czynności procesowe z udziałem oskarżonej zostały przeprowadzone na tym etapie postępowania w W., a zatem w miejscu jej zamieszkania (k. 339, 382). Te okoliczności faktyczne pozwalają twierdzić, że rozpoznanie sprawy możliwe jest jedynie w sądzie rejonowym usytuowanym w pobliżu miejsca zamieszkania oskarżonej, tj. w Sądzie Rejonowym w W. i uzasadniają przekazanie temu Sądowi sprawy do rozpoznania w ramach właściwości z delegacji określonej w art. 37 k.p.k. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [aw]

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 286 § 1 KKart. 37 KPKart. 45 ust. 1§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026. · PDF źródłowy